Trinette

83

’t Is kwart over negen. De menigte zakt af. De Place de la monnaie herneemt haar gewoon aanzien. Florent trekt de vrouwen mee. Fontan loopt naast Trinette. Hij zwijgt norsch, is ontstemd.

Hij haat ⁷t nationale feest.... alles afleiding.... klatergoud .... bedrog van ’t gouvernement, om ’t volk bezig te houden .... Al ’t verbraste geld van dit feest is geld van ’t volk.... bloedgeld ....

En de werklieden hebben gejuicht.... gebruld .... hoera-a-a-a! ... hoera-a-a-a! .. ..

Madame Colbert is doodelijk moe. Florent stelt voor ’n glas bier te drinken. In een der zijstraten gaan ze 'n esta-minet binnen. Allen praten druk. ’t Was kolossaal! .. . su-blime!.. . ’n heerlijk feest. Tante Adrienne wou nu nog wel de kermis op.... Ze kwam zoo weinig in de stad. .. Men zou Frans zien werken.... De tram liep er langs ... en na eenig tegenstribbelen van Mad. Colbert — die in ’11 voortdurende hinderlijke zorg voor haar dikke lichaam opging — nam men weer de tram, denzelfden weg terug, den geheelen boulevard volgend tot aan de Gare du midi.

Achter het sombere blindengesticht was ’t éen blinken en glanzen van licht, onafzienbare kramen en tenten.

De stad had duizenden lampions langs ’t trottoir gespannen. Gasvlammen, gekleurde ballons, schitterende sterren en namen, reflecteerende olielampen mengden hun stralen in ’n breeden lichtplas, bezwangerd met rook en dampen.

Dezelfde bonte, drukke, bewegelijke menschenslang kronkelde op ’t voetpad.

Muziek van orgels, straatmuzikanten, harmonica’s, piano’s; muziek van helsche, ontstemde, moede instrumenten, ’n melodie uit de hel, heesch gebrul van losgelaten demonen.

En over dat alles een dikke, vieze, walgelijke lucht, een stank van walmende lampen, kokende olie, roet, gebraden aardappelen, heete stoom en stof.

Zwijgend liepen ze, vermoeid van loopen en kijken. Ze vroegen naar de tent van Bonnat... achteraan, heelemaal