Trinette

7i

hij naar bed. Trinette zong hem in slaap. Ze had ’n lief zacht stemmetje. Bij ’t open raam, neuriede ze zachtjes met ’n zilveren klank, droomerig wegstervend in de schemering.

’1 Was ’n oud liedje, ’n eentonige melodie. Frans had ’t ’t eerst gezongen, jaren geleden in de grot, dat de woorden telkens door de echo herhaald werden:

M’n lief heeft goud haar,

Goud van de zon .... jo! jo!....

M’n lief heeft oogen als sterren ....

Jo! jo! jo! jo!. .. .

M’n lief sluipt in ’t donker Wonderlijk rond. Jo! jo! .. . .

M’n lief heeft oogen als sterren ....

Jo! jo! jo! jo!. . . .

Ik volg je zoetlief, ’k volg je

Al lag er ’n afgrond.... Jo! jo! . . . .

M’n lief heeft oogen als sterren ....

Jo! jo! jo! jo!. .. .

„Bravo! Bravo!” In den tuin beneden werd in de handen geklapt. Trinette trok zich haastig van ’t venster terug.

„Dat is *n heel lief stemmetje,” zei Bennie Averino, die met Greiner zat te praten.

„ . ... De nieuwe bonne. . . .”

„ .... Ei.... ze zou geld kunnen verdienen . ...”

„ . ... Ik raad je die Goldshares bizonder an. Ze zijn heel speculatief.”

X.

Een week was verloopen, ’n week van vervelenden arbeid voor ’t meisje. lederen dag, zonder afwisseling had ze met ’t kind gewandeld of gespeeld, ongeduldig de nukken van