Trinette

ióo

niks .... ’n Wegkruipen zooals ’t kwam . . . zonder gevoel. . . ’n Neersmakken in ’t groote, Onnoembre . . . Alleen ’t lichaam

over... Zij dus óók!... Nu... Later  Zij óók!... Goeje

God nee!... Zij niet! Waaróm zij óók ?... Ze wil niet!.. _#

Ze wil niet ! .. . Ze lééft. . . Bij Cabri lachen, licht.... In Brussel huizen, mooi, straten mooi en ... Licht! . . . Nee zij niét! O God zij niét! .. . Ze is dwaas als ze klaagt, als ze moedeloos is!... Heilige Maria zij niet!... Ze blijft staan, wringend de handen, vurig biddend, kijkend naar de donkere wolken ... Ze heeft ’t zóó goed... Ze hóüdt van ’t licht, ’t leven, de menschen — Waarom zij ?... God ! Heilige Maria ! Jezus ... Zij niét, niet zóó ... neêrliggen... koud.. . willoos . .. in dat Niets, dat eeuwige Niets....

Haastig gaat ze verder. Ze heeft koud. ’t Is hier leeg, vreeselijk leeg. Als ze nu maar bij Frans is, in z’n sterke armen, in de verlichte kamer. Hij moet haar éen plezier doen... éen enkel... de lamp moest blijven branden vannacht ... anders dat donker van buiten, waar ze voor beeft, dat haar martelt, dat haar gek maakt van angst.

Als de deur achter haar dichtvalt, bekruipt haar ’n gloeiende huivering in ’t kleine, zwarte portaal. Ze holt de trappen op, bijna vallend, tast naar ’t sleutelgat van de kamerdeur, kreunt, gefolterd door ’n koortsachtige vrees. Drie, viermaal zoekt ze vergeefs. Achter haar ritselt iets, ’n geglim van groene oogen. Ze snijdt zich de hand aan den scherpen kant van ’t slot, smijt met ’n smak de deur achter zich dicht, schuift klappertandend den grendel voor.

.... Frans nóg niet thuis?____

Bevend strijkt ze ’n lucifer af... Mis!... Vochtig. Nóg een. Nóg een. Mis! Vochtig. O God! Dat donker!... Eindelijk vlamt er een met ’n kokend vlammetje, dat wéér uitwaait, ’t Angstzweet breekt haar uit, klam, en ze bidt hardop: „Jezus, laat V nou asjeblief een branden/ .... En er flikkert er een, hel/t lampeglas rinkelt tegen den suspen-soir... ’n Klein, blauwig lichtje met knetterende vonkjes... Zé draait hóóg op .. . in ééns licht... de tafel .... ’t ser