Trinette

158

„Trinette!” . . .

Ze vliegt naar ’t bed.

... „’k Heb . . . vergeten ... ’n boodschap ... te zenden . .. naar . .. ’t Paradis .. . Wil. . . je . .. morgen?” . . .

„Zeker!” ...

„Morgen .... moest je ... ook . .. schrijven ... anLa”...

„Goed, goed!” .. .

„ ... Wat... Wat... ’n leven ...*

„Wil ’k ’t raam dicht doen?. . . ’t Klemt ’n beetje. .

„Nee .... ’t is wel aardig .... ’t Is wel . . . aardig dat... léven . .. Denk .... an ’t Paradis ... .”

Ze sluit de oogen, sluimert in, onrustig, met zenuwtrekkingen om den mond.

Uren zit Trinette voor ’t raam bij ’t lampje, dat de alkoof in ’t duister laat. ’t Is nacht geworden. De geluiden buiten, galmen driftig voort, met woeste, ongelijke tempo’s. Langzaam begint haar hoofd op zij te zakken. De klanken sterven weg in ’n chaos van verwarde melodieën, van héél uit de verte. Ze is ingeslapen, ’t Blijft stil in haar hoofdje, terwijl de Rue des Dominicains loeiend getier uitbraakt. Plotseling ontwaakt ze. Hoe ? .. . Hoe ? ... De lamp is uitgegaan met ’n trekking van roet. Ze is in ’t donker. Ze klappertandt.

.... Wat is ’r?.. .

.... Wat? .. .

Van de straat klinkt ’n geluid gebrul, *n bekende dier-lijk-rauwe stem...

„Lala ! .. . Lalarida!.. . Lallalallaaaa !”

Dan op de trappen, in de gang.

„Lallalalaaa !” ...

Martin waggelt in den deurpost.

’t Lijkt hier de hel!... Lalla!... Steek licht op... voor den duivel! ” .. .

„Sust! Sust!”...

Hij lalt met ’n heeschen dronkemanslach, ’n walgelijk keelgeluid, dat als ’n viesheid de kamer vult, in de hoeken plonst, in ’t bed, in de dekens.