Trinette

i55

gegooid .... had de deur geopend .... ’t magere hoofd door de opening gestoken .... Zóó’n neus!. ... Toen was Victorine vol schrik uit ’t bed gesprongen, had La geroepen, die gevloekt had. Ze waren allemaal in huis op voor de vroegmis. Ze hadden gepraat, gedempt, voor de kamerdeur. Zware mannenstappen klonken van buiten af op de trap.... Hoho!. .. . Nu kon ze lachen, ’t Was de laatste marteling, die Martin haar had angedaan.... Ze hadden de deur opengesmeten zonder kloppen — d’r was geen slot op! — terwijl ze half naakt stond. Alfred loerde met’n slaapmuts op, met verwarde snorren, ’n Roestigen sabel had-ie in z’n hand. De groote neusvrouw zwaaide ’n bezem, de geelgroene dochter slingerde ’n pook, de gore meid hanteerde de spuit van de waterleiding.... Nom de Dieu! Daar achter nog

twéé agenten van politie!... La had de deur dichtgekwakt____

De agenten waren toch binnengekomen. D’r uit! D’r uit! Geen cocottes in zijn huis!. .. . piepte Alfred. Hij had de kamer verhuurd an Martin . . . hield er geen rendez-vous op na! En ze hadden allen gedreigd met d’r wapens en gegild: D'r uit! D’r uit! D’r uit! . . .

O die borst, die pijn! ... .

De meid had haar den bezem nagesmeten . . ., de dochter ’t manteltje, dat ze vergeten had... La was laf geweest, suf, nog half dronken. Buiten had ze staan huilen in den stortregen, met ’n verlamming van schrik in de beenen ... Nou lag ze goed! ... Zoo’n rust! .. . Zoo’n kalmte! Zoo’n zenuwontspanning  Of Alfred en z’n vrouw en z’n dochter nog naar de

vroegmis gegaan waren ? .... Hahaha!... Of La komen zou ?

Opgewonden praatte ze.

„Spreek niet zooveel, Victorine.”

„Laat me! .... Laat me!.... ’k Voel me weer akelig... zoo ellendig-akelig.” ... Ze gleed achterover in de weeke bulten van ’t kussen, uitgeput, hijgend, ’n knarsing van verwoeste longen, drukkend de handen tegen de borsten in ’n woeste kramp. Toen bedaarde ’t weer, maakte de pijnverluchting haar vroolijk, koortsachtig-druk.