Trinette

152

lijkt wel dol ! ... . Vannacht om half vijf is ze komen aanzetten, halfnaakt____God weet waar ze uitgehangen heeft !” ....

De zieke slaat de oogen op. Ze is wit als krijt, ’n stervend Madonna-kopje, in ’ n krans, lange, glanzende haren. De dokter schrijft ’n middel voor, gaat heen, kortaangebonden. In ’t portaal fluistert-ie de dikke vrouw iets toe en de dikke zegt ’t aan de nieuwsgierigen en de nieuwsgierigen mompelen ’t onder elkander. Trinette heeft ’t óók verstaan. Versuft zit ze bij ’t bed.

Achter de deur klinkt nog ’n flauw gefluister. Dan wordt ’t in ’t huis, als straks. De menschen komen en gaan, de kinderen ravotten beneden op de trap.

In ’t bed, in de slaaprige schaduw der gordijnen, de vorm van ’t meisje, mooi wegterend lichaam. Trinette verwarmt de kleine, witte hand, die slap, zonder leven in de hare hangt. Door de groene, streperige valgordijnen van ’t raam schemert ’n somber, spookachtig licht, zwakke reflectie van den berookten gevel der overzij. Trinette kijkt naar den uitbouw van ’n dak, naar ’n waseming van rook, door den wind over bruinzwarte pannen gespuwd. Uit de Rue des Dominicains en de Rue des Bouchers dreunt gewoon middaglawaai, rijdende karren, stappende menschen, onnoembaar gegons van ’n druk begane straat.

.... „Victorine! .... Slaap je?”

Ze antwoordt niet ! .. .. Als ze nù stierf, hier, terwijl zij alléén in de kamer is. Ze durft niet opstaan, bang voor ¹t eigen geluid. Met angstzweet op ’t voorhoofd, koude rillingen over den rug, tuurt ze op de alkoof. . . . Altijd die bloedstreep .... Als de dood nù kwam !... . De dood !. . . . Dat liggen blijven van ’n menschenlichaam als ’t kreng van ’n hond! .... Vader lag ook zóo .... God !. . . . Die schrikkelijke angst voor .... voor .... voor dat zwarte, dat bang-zwarte.... die afgrond-zwarte.... die leege hersenkast-zwarte .... die dood-zwarte ! . . .. God ! . . .. Dat benauwende, sluipende, paarse licht van de groene gordijnen.... dat

¹