Trinette

i5i

„O m’n God, m’n God!" snikt ze, neerzinkend naast ’t bed.

„ .... ’n Slok .... water!” ....

„Victorine ! . .. . Victorine !”

„Stil! . . . stil! .. . De buren .. . ’n Bloedspuwing ... ’n” . . .

Ze houdt plotseling op, tastend naar de borst in ’n ontzettende benauwdheid, in ’n krimping van ’t jonge lichaam, ’n Nieuwe bloedgolf klokt uit den mond, stroomt over ’t hemd als ’n vlammende, jammerlijke streep wegstervend leven.

Trinette bedekt zich de oogen, ijlt naar de deur, schreeuwt schor, bevend aan alle leden....

.... „Hulp ! ... Hulp ! .... Hulp !”....

Beneden roezemoezen de kinderen met harde geluiden.

Ze komen aanhollen, vertoonen de vuile gezichten in den deurpost.

.... „Hul.... lep!”....

Dan komt de houdster van ’t logement, vallend over de dikheid van haar lijf; ze smijt de kinderen weg met ’n snauw, steunt goedhartig ’t bleeke lichaam in ’t bed.

Op ’t portaal klinken voetstappen. Vrouwen in nachtjakken, met verwarde haren, mannen met boeventronies. Al de oogen kijken verschrikt, met dierlijken angst, naar de bloederige streep op ’t hemd, op ’t laken.

„Smijt toch de deur toe !” roept de dikke bij ’t bed. Werktuigelijk duwt Trinette er tegen, leunt tegen de spijl, bijna bewusteloos.

.... „O God ! Victorine ! Victorine !. . . . Ze sterft!”

„Weet je dokter Fleury .... hier om den hoek?”

.... „O God nee!”....

.... „Sta daar nou niet te Ogotten en loop d’rheen Gauw dan toch!”....

Trinette werkt zich heen door de nieuwsgierigen. Het portaal is geheel gevuld. Beneden bij de deur ook, gapen menschen. Men mompelt van ’n moord .... ’n afgesneden hals.

De dokter is thuis, gelukkig. De menigte maakt plaats, laat ’m door. Boven niets veranderd. Victorine is bewusteloos.

„’t Is d’r eig*en schuld,” mompelt de waardin.... „Ze