Trinette

149

„Hé?... Flobert?”

Ja even ... Hij is d’r uit gesmeten ... smoordronken.”

„Hahaha!... ’k Heb ’m nog nooit nuchter gezien!”

Trinette kleedt zich uit, hurkt in ^rt bed, de kin op de knieën. Dartel speelt ’t licht in de roode haren, koper-glansjes, molligglanzend van helderheid. Ze zit na te denken, waarom-ie zoo goed is vanavond, waarom zoo vroolijk, zoo kalm. Hij heeft haar niet eens gevraagd wat ze verdiend heeft. Droomerig kijkt ze naar de naakte voetjes, die als rozige vlekken op de kreukels van ’t laken drukken.

„Zeg Frans....”

Ja.”

„Bè-je bij Averino geweest?”

Ja.”

„Wist-ie wat?”

„Misschien . ..

Dommelend begint haar hoofd te knippen.

Ze is moe, spreekt half-suf, met ’n loom, lekker gevoel van slaap.

„Kom j’in bed?”

Ja....”

Ze hoort z’n kleeren ritslen, ’t gewrijf van z’n linnen, ’t geplak van bloote voeten op den houten grond. Dan voelt ze dat ’t licht uitgaat, hoort ze ’m komen .... Wat is-ie

goed vanavond!.. . Zoo stil  Zóó heelemaal-rustig, zonder

schelden .... zonder harde woorden . . . zonder barsch aanblaffen.

„Bè-je daar?”

Ja Trini ”

’t Murmelt in haar ooren als ’n zacht gesuis, ’n tevreden

gelukje, ’n diffusie van half-rijpe, donzige, mooie.gedachten____

Trini.... Trini.... Trini....

Den volgenden morgen staat ze laat op. Ze is heerlijk verfrischt. Er is ’n naklank van ’n droom in haar.... Wat