Trinette

146

van dwaze leegte, haar bloed stuipte om ’t hart, als de grijze, staalgrauwe oogen haar fixeerden, als ze de aanraking voelde van z’n krachtig lichaam. Ze zou voor ’n ander even gedwee geworden zijn, als die ander even grof, even bonkig, met ’n groven zinnen-wil geweest was.

Ze was kind van haar vader.

Zonder hem had ze buien van weerbarstigheid, haat, afschuw; bij hem nevelden haar gedachten weg als damp in kookruimte. Dien avond bij de steenbakkerij in de loome stilte bij den laaien gloed der ovens, was haar groot medelijden voor den gevallen athleet genoeg geweest, om zich aan ’m te geven, zonder ’n sprankel genot. Soms dacht ze dat ze van ’m hield. Als hij haar sloeg, kromde ze zich laf als ’n hond, zonder tegenstand, zacht weenend, zonder toch öm die mishandelingen ongelukkig te zijn. Twee maanden, anders ’n zoetig gedroom, ’n gelispel van klein-liefdoen, ’n suggestie van fluweelig geluk, waren hier jaren verworden, waarin ze elkander leken als menschen, die heel lang samen in verkropte gal en kwaadaardigheid hadden geleefd.

De pastoor had gelijk. Hij groeide op voor de galg.

Hij was slecht en had haar slecht gemaakt. . .

Wou-ie zelf niet dat z’n ander nam?. . .

Was-ie slecht? ...

Waren anderen beter?

Gonne.... Nancy....

En vader, waarvan Frans .... haar .... de .... hééle historie .... verteld .... had ....

Ruim ’n maand ging ze door de modderpoelen van de Rue des Bouchers, coupletjes zingend bij Cabri, drinkend veel met ouden en jongen, met iedereen die wou; gore voorstellen aanhoorend, toch trouw aan den onverschilligen bul-hond, die haar krabde en beet. Ze slaapwandelde bespat door de stankbellen, die om haar borrelden uit 't moeras