Trinette

145

omhelzing, ’n wilden passie-nacht. ’s Morgens daarna, had-ie over haar gezeten als ’n vijandig wezen, brutaal als ’n buldog, donderend met z’n vuist op de tafel.... Godverdoom! Ze most ’m met rust laten!.... Ijveriger had-ie z’n gewone morgenoefeningen gedaan, z’n spierrekkingen en buigingen. Drie, vier avonden ging dat zoo.... ’n thuiskomen met ontzettende woede, ’n stille, opgepropte wanhoop, razende uiting van ’n groven wil, ’n gebroken zijn van ’t forsche lichaam... Bleek keek ze telkens toe, schuw, angstig, tot de koking van z’n zenuwen bedaarde, tot ie haar tot zich trok, liefkoozend, ruw, krankzinnig-hartstochtelijk, om ’s morgens weer hard, koud, wreed te zijn, alsof ’n nachtmerrie ’m verlaten had.

Toen dien vijfden avond. .. Jezus!

Binnen kwam-ie, wit, tandenknarsend.

... „O God, Frans! . . . Vermoor me niet! ...”

Grimmig, de klauwen van ’n verscheurend dier, vielen z’n handen op haar. . . Nou wist ze ’t! ... Weggejaagd van Bonnat! Telkens verloren ! . .. Verloren! ... Haar schuld!... Vroeger was-ie van staal... Ze had ’m kapot, week.. . beroerd gemaakt. . . Bijna had-ie haar gewurgd . . . Tóch kwam dezelfde laffe reactie. Hij zoende de traanstroomen uit haar oogen... Hij was ’n beest, ’n woesteling. Hij zou wel wat anders vinden ... Ze eindigden in ’n lange omhelzing .... als vijanden.

Ze hadden verder geleefd, twee wezens door ’n toeval saamgebracht, door ’n sleur bij elkander blijvend, innig zat van elkander. In zijn oogen was zij ’t noodlot, was zij de schuld van z’n neerlagen, van de afname van z’n physieke krachten, van z’n werkeloosheid. Soms gluurde hij haar an met groene tijgeroogen, den rug krommend, om dat rooie hoofd met een slag te pletten... Dan weer streelde hij haar met z’n groote handen, brak z’n passie door, wou-ie goedmaken, wat hij haar door z’n bestiale ruwheid deed lijden.

Nooit had Trinette van ’m gehouden. Ze lag onder z’n wil, al van héél vroeg. Haar nerveus temperament schokte

TRINETTE.    IO