Trinette

143

Onder de blikken trommel, ’n jong vrouwenlichaam met lief droomend kopje.

„ . . . Is dat nou naar.... naakt model?”

„Natuurlijk .... ’t Lijkt vreemd den eersten keer .... Dan went ’t... . Alles went.... ’k Zou je zoo goed kunnen gebruiken voor ’n monument.... Je hebt een mooi lijf. . . Dat zag ik al dien dag in ’t spoor.... ’k Betaal vijf frank voor goede modellen” ....

’t Hinderde haar dat hij telkens op ’t poseeren neerkwam ... Zag hij dan alleen maar ’t model in haar?

„Nee ’k poseer niet.. . ’k durf niet.. ..”

„ .. . . Gekkinnetje!.... Zoo praten jullie altijd! . . . Wij zijn net als dokters als we an ’t werk zijn.... Je zou me zoo passen . ...”

Maar ze wou niet. Of ze zijn slaapkamer zien wou? Ze stribbelde tegen, was toch nieuwsgierig. Hij trok haar mee. Artistiek ook hier alles gearrangeerd, de wanden vol teeke-ningen, de hoeken met Makart-bouquetten, draperieën.

Hij zoende haar.

„Nee, monsieur Gonne ..

Z’n oogen schitterden. Hij was nu erg lief, poezelig-zacht van manieren, heel anders dan straks toen ie voor z’n werk stond. „Nee .... Armand . . ..”

„Bêtise .... kleine Trinette ... .”

„Laat me nou heengaan!” ....

„Blijf nog wat.... Kleine, kleine Trinette. . . ."

Hij zoende haar weer, zachtjes, op den mond.

Ze werd sentimenteel. Hij had haar bang gemaakt daarnet_____

Ze dacht an de leelijke ouwe vrouw....

Hij lachte, toonde z’n witte tanden.... Of ze dacht, dat-ie als mensch alles geloofde, waardoor-ie als artist pijn had ? .. .. Dat was juist ’t ongeluk van artisten.... Ze moest ’t begrijpen .... Kunstenaars waren idealisten .... In d’r idealen leefden ze .... Nuchter, koel denkend accepteerden ze ’t leven.... hadden ze behoefte an ontspanning.... méér dan ’n ander....