Trinette

I4i

Toen verdwenen ze beiden in ’t duistere portaal. De deur smakte dicht.

„Pas op voor de trap,” zei Gonne en leidde haar ’n donkere gang door. Hij streek ’n lucifer af, draaide ’t kraantje open maar de gasvlam wou niet branden. Hij stampvoette van ongeduld.... Natuurlijk weer ’n domheid van z’n hospita.

„De meter is boven ... . ’t Mensch is zeker al naar bed — Hoe komt ze daar nou toe !”....

„’t Is niks,” zei Trinette »Wil ’k morgen terugkomen?”

Nee! Ze had dien heelen weg afgelegd. En hij strompelde naar boven, liet haar alleen.

„De deur is op slot,” gromde hij, terugkeerend.

Ze lachte om ’t grappige van ’t avontuur.

„Wacht!” .... Hij zocht in z’n slaapkamer, bracht licht mee, dat ’n vreemden schijn op z’n handen wierp. Nieuwsgierig keek Trinette om zich heen.

Flauw was de ruimte verlicht, toch voldoende om ’t atelier in ’n scheemring te toonen. Eentonig tikkend de groote antieke hangklok, ’n Mollige divan onder ’t raam, daarboven een spiegel. De wanden behangen met teekeningen, schetsen, bustes, afgietsels, pleisterbeelden, ornamenten. Voor ’n schot, gedrapeerd met slordig neerkronkelende gobelins, waaiers, kleurige doeken, ’n tafel overdekt met photographieën. Links ’n taboeret vol plaatwerken en boeken. In een der hoeken ’n wapenrek met oude geweren, dolken, wapenrustingen. De achterwand bijna ingenomen door’n zwarte mahoniehouten kast, rijk geornamenteerd. Rechts nog ’n antieke tafel, aardige snuisterijen, antiquiteiten, vazen. In ’t midden van ’t atelier ’n groote stellage, ’n geheimzinnige vorm weggemoffeld onder natte doeken. Er omheen ’n vijftal voetstukken, één met ’n blikken trommel, de andere óók weer verdwijnend onder vieze, vochtige lappen. De naakte grond groezelig, vettig, vol kleiplekken. Alleen voor de divan ’n stuk Smirnaasch tapijt. Mollig in weelderige donkerheid, schemerde de werkplaats. Spookachtige reflecties schaduwden de overdekte