Trinette

136

„Nee,” zegt ze: . . . „hij verdient geen cent Weer bet de andere zich ’t voorhoofd.

„ . . .. ’k Voel me ziek . . .

Trinette ziet haar aan. ’n Angst komt in haar oogen. „Ben je nóg in ’t Paradis?”

Ja .. ..”

„Je hebt ’t ’r licht beter dan ik hier.... ’t Is ’n honde-boel!. ...” Ze spuwt verachtelijk op den grond.... „Je

stikt van de warmte.... Dan dat gebedel met ’t bakkie----

Dat vervloekte drinken met iedereen .... Ons mooie Roche-fort!....”

„Spreek ’r niet van . . ..”

„’k Wou ’r terug zijn .... De rotsen, zeg?.... De beek, zeg?.... Mère Margrite is dood.”

„Hoè weet je dat?....”

„De pastoor schreef ’t.”

„Barnier?”

Ja.”

„Weten ze dat je . . . .”

„ . . .. Godbeware!. . . ’k Zend geld an Romaine elke maand .. . ’k Heb gezegd da’k winkeljuffrouw ben .... Jezus, verbeel je, winkeljuffrouw! . .. Hahaha!...

Ze lachen allebei om de dwaze gedachte.

Trinette haast zich met aankleeden.

Weer ’n stilte.

.... ,,’k Geloof dat we.... sentimenteel waren daarnet .... hè?”

„Ja,” glimlacht Victorine.

Je mot je leven maar leven, zóo als jij ’t gezegd hebt, niet ?....”

.... „Da’s ’t beste.... tot je óp bent.... Ik raak op langzamerhand! .... Ben je klaar?”

.... „Hoe von-je die onder-officier?”

„Passabel.. . .”

,,’n Knappe jongen .. .."

„Ben je klaar?”