Trinette

132

den stoel, dat de zachte zijden, gebloemde kousen met de kleine voetjes zichtbaar zijn ... . Nu mist ’t hoofdje weg .... Alleen nog ’t lijf.... Komiek! ... Als achter ’n transparant van grijze rookwolken.

Vermoeid sluit Victorine de oogen. Alles gonst om haar heen al$ ’t geborrel in ’n stoomketel.... Als ze opkijkt gebeurt er iets heel gewoons, ’t Kleine fatje met de gepom-madeerde snorretjes is vlak bij 't tafeltje van Trinette gewaggeld. Achter den rug van den officier maakt hij gekke fratsen, altijd met ’t goudstuk voor z’n oog geklemd. Trinette lacht, de officier kijkt om, ’n hevige vuistslag dreunt op ’t goudstuk èn op ’t oog.... De glimpet vliegt over de tafel.... Ahu! AJiu!. ... Godverdoom! . . .. Grand imbé-cile! .. .. Tafels omgeworpen .... Glaswerk breekt.. . stoelen donderen omver .. . Stokken, parapluies, kraften, in den grijzen walm .... Alle vormen rijzen in woedende houdingen____

Losbarsting van drank-kwaadaardigheid, wrok van burgers en soldaten. Het gepommadeerde fatje houdt ’n bebloeden zakdoek voor z’n neus. Anderen hebben zijn partij opgenomen. De kelner zoekt ’t goudstuk. La, boven op ’n stoel, brult van ’t lachen, dat de inhoud van zijn bierglas in wit schuim op de omstanders klotst. Hij houdt van zoo’n grapje, vuurt de vechtenden aan. Klein glimmen z’n oogen in ’t verpierewaaid gezicht.

Weer de kreet „La police! . . ..”

Cabri staat aan de deur met ’n viertal agenten .... Sluitingstijd!... Allez! ... Allez ! .. . En avant!.. . De agenten ontruimen ’t zaaltje, ’t Gepommadeerde mannetje grient. De onderofficier vloekt. Op straat duurt de verwarring voort, ’t Geraas der stemmen dringt door. Men hoort driftige bevelen van agenten, dan ’n hard draven, ’n geloei, alsof men iemand nazit.

’n Schemerdonker. De voorste lampen zijn neergedraaid. De eigenaar vloekt om ’t gebroken glaswerk. De kelner is bezig de stoelen op de tafels te plaatsen, ’t Tooneel gaapt als ’n zwart gat met groeneJkleuringen van coulissen.