Trinette

i3i

Een sterke hand rukt aan ’n broekspijp, ’t Mannetje rolt onder tafel....

Ha! Ha! Ha!.... Ho! Ho! Ho!.... „Oho le petit putin!...Een langdurig gestommel, stemmengebulk, een lachorkaan giert door de benauwde groezelige ruimte.

Met moeite hebben Victorine en La plaats aan ’n tafeltje gevonden. Trinette zit weer op haar stoel boven op ’t podium, ’t Duurt niet lang. ⁹n Knap onderofficier heeft haar gewenkt. Ze komt voorbij Victorine, het geldbakje in de hand. „Trinette ... .”

„Ah jij!----”

„Kom je bij ons?”

.... ,,’k Kan niet.... ’k Ben geroepen !. ... Wil je hier wachten tot straks? Ik wou je zoo dolgraag spreken....” Ze wringt zich door tusschen de stoelen. Overal aardigheden. Men knijpt haar in de bloote armen, streelt haar onder de kin.

Victorine leunt tegen den wand. Ze volgt Trinette met de oogen.

„Ze ziet ⁹r vermoeid uit, La, vin-je niet?”

„’t Is hier om dood te gaan!.. ..”

.... „Die kleine Trini.... te denken dat we geravot hebben in Rochefort.... Nou ik kelnerin.... zij chanteuse .... Allebei in ’t beroerde Brussel.. ..”

„Heeft Frans al wat gevonden?”

„Nee.... zij werkt voor ’m.”

„Ei!.... wel, wel!”

Hij knikt alsof hij ’t de natuurlijkste zaak ter wereld vindt. Trinette heeft zich bij ’t tafeltje van den knappen onderofficier neergezet. Lusteloos volgt Victorine de bewegingen van de vriendin. Nu buigen zich de twee hoofden voorover, de glimpet, ’t rosachtige haar, in den wazigen damp. De oogen onder de pet rusten verliefd, met ’n nattig, lodderig kijken, op de bloote schouders, ’t vette halsje, de naakte armen. Trinette lacht hard. Ze drinkt chartreuse, groen kleefvocht. Haar korte rokjes zitten hoog-opgewipt tegen