Trinette

127

„Weet je niet?” .... Mot je dan op straat blijven? .... Of wil je naar Rochefort terug, zeg?”

Nee dat nooit! Terwijl ze nog tobde, met ’n verdwijnen van haar kalme denken, zoende hij haar zachtjes in ’t nekje. Waarom zou ze ’t zich ook moeilijk maken?.. Victorine

dee ook wel zóó  Dat ze maar niet kon denken op

z’n warme knie ...

„Zeg wil je?”----

Toen glee ze achterover in z’n armen, borg ’t gloeiend hoofd aan z’n borst....

„ .. .. Wat zei je? .... Wat? . . .. Ja! . . . ’k Wil wel.... ^?k wil. .. .”

XV.

In ’t Pare Royal was ’n groote menigte. Uit de Vauxhall klonk muziek. Al de stoelen en banken waren bezet, ’n Dichte klit voetgangers kraakte over de paden, ’n eentonig gezuig van zolen, ’n geritsel van vrouwenslepen. De lantaarns schemerden saai, geel licht op koppen en schouders, ’n groenigen glans op verdorde, droge, dorstige kruinen van boomen.

Naast elkander zaten Victorine en La. Hij had haar weer in beslag genomen, ’t Meisje was bleek, bleeker dan de paar maanden geleden, toen ze Trinette ontmoette.

„Kijk.. .. Victorine!... Le bel Alfred met z’n vrouw en z’n dochter .. . . ”

In de menigte zag men ’t hoofd van ’n man, mager, met groote snorren. Daarnaast ’n groote kap met langen, uitspitsenden neus, daarnaast ’n groengeel meisjesgezicht.

„Oh ce bel Alfred!” schaterde Victorine.

Ze zei ’t zoo luid, dat Alfred ’t hoorde. Hij wierp ’n vernietigenden blik op z’n commensaal, die zich maar niet bekeeren liet.

.... „Martin et sa sale cocotte,” fluisterde hij grimmig zijn vrouw toe, die nu ook omkeek. De groengele dochter