Trinette

I 20

„’k Moet je spreken, Frans ... .”

„Kom mee naar boven, naar me kamer.”

Ze volgde hem. Nauwelijks was de deur achter hen dicht, of ze kwam woedend voor ’m staan, kokend van al de drift die in haar was .... Waarom hij ’t anFlorent gezegd had ? .. . Of ’t waar was, dat ze ’m nou al verveelde ? Heftig stampte ze met ’t voetje. Hij maakte zich van haar handjes meester, vroolijk, om haar tegenstribbelen.

„Malle meid.” ....

„Laat me los.... ’k Ben door tante weggejaagd.... als ’n hond, cristi! .. . . Laat me los ... ’t Is ’n gemeene laagheid van je! .... ’k Hou niet van je .... ’k Heb nooit van je gehouen!”....

.... „Klein ding .. .

.... „Heb j’t an Florent gezegd?” ....

.... „Nou ja... . om ’m jaloersch te maken .. . .*

.... „Wou je me an ’m overdoen?”

.... „Ben je dol?” ....

.... „Dat heeft-ie gezegd .. ..”

„Nom de Domme! ... . Dat zal ’k ’m gaan vragen” .... „Nee .... nou niet!”....

Brommend als ’n nijdige dog bleef hij zitten.

„Wat mot ^?k nou doen, Frans?”

„Ja ... . wat nou?”

Hij bleef nadenken. In z’n groote hoofd vocht z’n egoïsme tegen z’n sensualiteit. Als hij haar bij zich nam, zou ’t moeite geven later van d’r af te komen. Toch vond hij haar ’n mooie meid, begeerlijk. Hij kon ’t probeeren.... Zij moest dan maar voor zichzelf verdienen . . . . ’t Samenwonen waarom hij nog den vorigen dag gesoebat had, schrikte hem af en lachte hem toe. Ten slotte won ’t z’n zinnelijkheid.

Hij trok haar op z’n knie.

„Wil je bij me blijven?” ....

„Hier?” ....

„Tot morgen.... dan huren we ’n kamer....”

„ .. .. ’k Weet niet....”