Trinette

125

zag ze Bernard, bladerend in z’n gebedenboek. Nee, ze wou ’m niet storen. En ze kon hém toch niet om raad vragen!... Hij begreep niks van ’t leven .... Hij, altijd zoo geduldig, zóó vervelend-geduldig.

De boerderij van Colbert was niet een der zindelijkste. Het kleine erf was met mest bedekt, waarin kippen ijverig vergane korrels pikten. Als ’n grijs, vuil spooksel stond de waterput in ’t midden, waarnaast ’n sterke, slapende trekhond lag. Tusschen de mest schoten kluiten gras. Vlak tegenover het hek was ’n kleine koestal met drie open deuren. Men zag de drekkige billen van ’n paar vette koeien.

In de kleine schuur was Madame Colbert bezig met ’t schuren van koperen melkemmers, ’n Half dozijn gore kinderen lag als ’n hoop vies vleesch en vuile lompen op den grond te wentelen. De hond sloeg aan, kwaadaardig an z’n ketting rukkend. Frans thuis? Nee, maar hij kon ieder oogenblik komen. Madame Colbert liet ’t gereedschap rusten, noodigde Trinette in de huiskamer, ’t Zag er even onsmakelijk uit... Naast ’n beslagen spiegel, drie stoffige heiligenbeeldjes; ’n groote walmende kachel met strijkijzers; 'n breede glazen kast met groen geverfde planken waarop bakjes, koppen, ’n koffiemolen, kleine beeldjes onder stolpen. Op den vloer van roode tegels was zand gestrooid, 'n Achttal klompen slingerde in ’n hoek. De tafel was bedekt met 'n versleten, kleverig zeil, waarop zich dikke vliegen hadden vastgezogen.

Madame Colbert had ’t zware lichaam breed op ’n stoel geplakt. Nu begon ze nieuwsgierig te vragen... Zoo, was ’r ruzie geweest ? ... Dat had ze wel begrepen ... ’t Was ’n schandaal, dat Jean Manson ’t zoo maar toeliet!... Wat of Trinette nou ging doen? .. . Wist ze ’t niet?... Zeker, ze zou Janneke dadelijk om ’t valies zenden....

De hond sloeg weer aan.

„Da’s Frans” ....

Fluitend kwam hij binnen, hield verrast op....

„Trim!"____