Trinette

123

„Zeg .... Trinette !”

Ze keerde zich om. Hij was opgestaan. Langzaam kwam-ie op haar toe. Ze begreep, liet zich z’n dikke, smakkende zoenen welgevallen.

„Schei nou uit!” ....

„Nog één . . ..”

Boven achter ’n raamgordijn verscholen, keek iemand toe met oogen waarin de woede van ’n aangeschoten beest bliksemde.

Toen Trinette in de huiskamer kwam, zat tante in haar stoel.

„Scheelt ’r wat an, tante ?"

Mad. Pascal stond heftig op, schuim van drift op de lippen.

.... „M'n huis uit!” .... bracht ze er moeilijk uit, hijgend, kortademig.

’n Zekere intuïtie fluisterde *t meisje in, dat ze gezien of gehoord moest hebben.

.... „M’n huis uit!” ....

Bah! Dan maar heen .... De wereld in!. ..

„Ik ga ik ga ”

.... „Je bent ’n duivelskind! .... Pierre zal zich in z’n graf omdraaien .... D’r uit! ” ....

Al haar verkropte toorn barstte los ... . Eerst de nachtelijke ontmoeting .. . ’t Late thuiskomen van de kermis .... De verloren dienst.... De leugens van gisteren .... Die omhelzingen !.... Ze beefde van woede.

Trinette was eerst verschrikt, daarna werd ze driftig. Was ’t haar schuld, dat Florent van haar hield?

.... ,,’k Ga .... Dan bè-je van me af.... ’k Heb je niet noodig! ... ’k Zal thuis schrijven ... ’k Ben niet bang voor je !.... ’k Zal ’t vertellen van jou en Florent.... An oom, an iedereen!”----

Als twee furiën stonden de vrouwen over elkander. Woedend hief tante de hand op .... bedwong zich.... Jean Manson kwam binnen, terug van de markt, ’t Was ’n zeld