Trinette

121

„Wat meen je?”

* . .. Ik? .. . Niks .... ’k Zei maar wat.. ..”

„Je lachte zoo .... gek ...”

„Gebeurt me meer.... ’k Wou wel met je uitgaan, Zondag, zeg!”

In z’n botten blik las ze, dat hij haar geheim kende, ’t Bloed vloog haar naar ’t hoofd in ’n groote drift.

„Met jou? .... Liever nog met Janneke! .... ’k Zal bij tante klagen!”....

Hij grinnikte.

.... „Wou ’k wel ^Ts zien .. . .”

„Je bent ’n valscherd, ’n genieperd Je hebt ’t achter

je mouw.... ’k Zal tante zeggen....”

„Dat doe je niet.. . dat doe je niet!”

„Niet?.... Dadelijk!”....

Altijd grinnikend, kauwde hij met groote happen.

.. . „Wil j’n peen!”

Ze antwoordde niet, durfde niet heengaan.

„Zieje” —hij spoog ’t groen weg — „je kè-me vertrouwen____

je mot me niet zoo afsnauw^Ten . ... ’k Zal ’t niemand zeggen, da’k ’t weet. . . .”

„Wat.... wat?”....

Haar lippen beefden van zenuwachtigheid.

„Nou.... van jou en Frans” ....

„Da’s niet waar!. .. Dat lieg je! Dat lieg je!”

„ ... . Hij heeft ’t me zelf gezegd .... Hij bluft d’r op ... . Als ’k je over wou nemen, was ’t goed, zeid-ie ... .” „Wanneer heeft-ie dat.. ..”

„Gister .... gistermiddag. ...”

„O God!”....

„Neem nou ’n peen uit de mand.... Ze zijn lekker!”----

„Jij... jij... Geloof jij ’t?”

.... „’k Zou niet weten, waarom niet!”

„^?t Is gelogen gelogen!”----

.... „ Affijn .... Da’s egaal!... Wil je nou Zondag mee uit, zeg?”