Trinette

112

Ze stribbelde tegen, ’n Groote treurigheid kwam over haar.

Hij trok haar mee in den Plantentuin op ’n bank voor de groote serres.

Ze keken naar ’t triestig panorama, ’t Morgenzonnetje was verdwenen. Druilige, dompe, fletse wolken aan den grauwen hemel, ruw geborstelde zwarte vlokken, ’n Eenzame vogel klapwiekte dwaas, heen en weer. In ’t grijzige waas van de lustlooze wolkenglijding, de tuin, ’n diepte van groen, dof, mistig, nevelig. Glad-geschoren haagjes harkten ^?t groen en ’t bruin in egaal-stijve brokken. Op wippend er tusschen ’t bassijn met z’n wit-ritselend watergeklots, als ’n lekkende, spritsende, melkachtige tong. Boomen, donzig, malsch omwoeld door den hoogen met klimop gefluweelden muur.

Schuin glee de balustrade omlaag, afsnijdend ’t rijtuigge-wriemel, ’t langzaam geschuifel van trams.

Brekend den horizon, hooger d’wolken, de gevellij n, amalgama van kleuren, wazig-wit, groezelig-zwart, geel, wegkwijnend in den mistigen damp, die huizen en heuvels opslokte, met ’n gekronkel van rook, luwend er in.

Op zij waren de serres in streng gelijn, somber getint door de staapling van latjes van neergelaten stores.

„’t Is mooi, hier .... erg mooi....”

Ze werd er warm van, had ’n behoefte om wat te zeggen.

„Laten we nou 's bedaard verder praten, Trini.. ..”

„Waarover?”

„Over .... dat van straks .. . .”

Weer kwam ’n treurigheid over haar, droevig, ’n stille pijn.

„Samenwonen.... Samenwonen.... Als we getrouwd zijn . . . .”

Hij lachte verlegen, onrustig.

.... „Trouwen .... trouwen .... Dat beloof je zoo gauw____

’n Dwaasheid! .. .. Wees nou stil.... Laat me uitspreken!...”

.... „O God .... Frans!”

.... „Stil toch .... Kunnen we trouwen ? .. . . Waarop ?____