Trinette

105

Tante Adrienne wierp hem ’n woedenden blik toe.

„Waar kom je zoo laat vandaan, zeg?”

Trinette beefde.

.... „Van de kermis .. ..”

.... „Zoo....”

.... „We zijn opgehouen door ’n paar kennissen,” zei Frans.

.,.. „Zoo, zoo .. ..” Tante schepte diep adem .... „Weet je wie hier was, vanavond?”

„Nee

„Cristine.... Brutale, kwaje meid, waarom hè-je me niks gezeid!”

„’k Wou ’t morgen doen ...

„Had z’t jou gezegd, dat d’r dienst opgezegd is?”

„Nee,” zei Frans.

„Rakker .... vaurien!... . Zonder dienst en om halftwee

thuiskommen .... Je kunt morgen inrukken, versta je?----

Ik heb genoeg van je! ...

Trinette huilde.

.... „Jij en jij .... jullie deugt geen van twee .... Allons naar je bed .... morgen spreek ’k je verder!”

Zwijgend ging ze voorbij de nijdige tante. Op haar kamer viel ze neer op ’n stoel.... O God! O God! Was ze maar nooit naar Brussel gekomen. Tranen stroomden tusschen haar vingers.

Op de smart volgde ’n gevoel van uitputting Ze sliep bijna in op den stoel, gebroken. Diffuus doemde de heele avond op, wegwasemend in nevelbeelden, als ’n pijnlijke droom, die door haar ziel gleed, als ’n naborreling van bevredigd genot, gevolgd door groote smart. Zou Mariette....

ook ? .... De smart troost zoekend in ’t woud Ze zag

Mariette.... naakt.... in ’t groen.... weenend zooals zij geweend had .... Waarom?.... Waarom smart?.... Ze hadden champagne gedronken.... maar dat andere! .... dat andere!....

Er huiverde ’n ontzettende angst in haar op, ’n beklemmende