Trinette

104

„Kom .... kom, Trini!”

„O God! O God!"....

,,’k Zal je trouwen .... waarachtig!”

„O God! O God....”

XIII.

’t Was halftwee, toen ze in de Rue Vergote kwamen, ’t Heele huis lag in ’t donker, behalve ’t raam van Florent flauw verlicht.

„Tc Durf niet meer kloppen,” zei ze angstig.

Ze overlegden samen. Tranen plakten nog aan de wimpers van ’t meisje; ze zag wit, erg wit. Frans mompelde verdrietige woordjes .... Was ’t niet beter als ze met hem ging bij madame Colbert ?.... Als tante nog op was, zou er een storm losbreken. Zou het misschien moeilijk vallen te liegen.

„Tc Weet iets,” zei hij eindelijk op het verlichte venster wijzend. Hij raapte ’n steentje op, mikte op ’t raam.

’t Tikte, maar ’t bleef stil.

„Als Florent je hoort kan-ie je ongemerkt boven laten.” ’n Tweede steentje vloog, ’t Knetterde tegen ’t glas.

. . *. „Pas toch op Frans voor de ruiten.... Goeje God, waarom hè-je me niet dadelijk thuis gebracht!” ....

„Zanik nou niet!”

’n Derde steentje vloog zonder resultaat.

„Hij ’s niet op z’n kamer....,” gromde Frans. Toen — ’n invallende gedachte — begon hij schaterend te lachen — „Wees toch stil!” ....

Gelijk werd de huisdeur geopend. Tante Adrienne verscheen in nachtgewaad. Haar vuisten had ze in de heupen geplant.

„Tc Zou liever al de buren bij mekaar schreeuwen! Waar kom-ie zoo laat vandaan?” ....

„We hebben je niet willen wakker maken,” lachte Frans — „Florent hoorde ons niet.... ’t Lijkt wel of-ie niet op z’n kamer is ....”