Trinette

103

Toen verviel hij in ’n wanhopig stilzwijgen, ’t hoofd gebogen, zonder veerkracht, ’t meisje vergetend.

Zenuwachtig stapte ze naast hem.... Zonder spreken legden ze den weg af. In de    donkere    Avenue    Cortenbergh

leunde hij plotseling tegen ’n    boom.

„ .... Frans!”

Hij snikte als ’n kind, hartverscheurend. ’t Dee haar pijn.

„Frans, huil niet!” Ze drong zich tegen hem an, trokz’n hoofd omlaag. Lang bleven ze zoo.

„Kom, Trini.” Hij maakte zich los. Zijn gewone natuur kwam weer boven .... Ze had gelijk. Hij zou ’t zich niet antrekken. Als Bonnat ’t geld afhield, zou-ie weigeren verder op te treden, ’t Was ’n    ongeluk, anders    niks.    En    hij

wandelde met haar voort, z’n    arm om    haar heen.

Op z’n geweldige hartstochtelijkheid volgde ’n weekheid, ’n matheid.

Nee nog niet naar huis!

’t Was zoo vroeg.... nog ’n klein endje om, langs de pannenbakkerij.

Op ’t nauwe paadje liepen ze dicht tegen elkander.

Aan hun voeten lag de vierkante geul, ’n eind verder de rood-gloeiende oven, die altijd gestookt werd.

Door de reten was vlammend vuur zichtbaar.

De hemel licht gekleurd.

„Kom hier zitten, Trini. ...”

Zoel was de lucht, bezwangerd met vreemde geuren.

Sterren glommen.

Zacht suisde de wind door de struiken, spookachtige geluidjes, rhythmisch geschuifel.

„Hou je van me, Trini?” ....

Ze vlijde zich tegen hem an, liet zich zoenen overal, op den mond, op de oogen, op den hals. Toen werd hij hartstochtelijk.

Ze verweerde zich niet.

’n Doodelijke rust lag om hen.

Toen ze opstonden, weende ze met hevige nokken.