Trinette

ÏOO

Trinette hoort ’n uitroep achter zich:

„Oh! Oh! .... il travaille comme un brute!....”

Dat hindert haar. Zij heeft gejuicht. Al haar zenuwen hebben getrild bij de gedachte, dat Frans misschien wel verliezen kon. Trotsch ziet ze hem an. Zou ’m nu kunnen omhelzen.... Hij is zoo knap gebouwd.... Cristi, wat ’n armen!

„Allons, allons!” schreeuwt Bonnat.

Groote aarzeling.

Alle hoofden kijken nieuwsgierig rond, wie zich nu aan die ijzeren armen zal wagen.

Men mompelt.

Van de andere zij komt beweging.

’t Is ⁹n soldaat, dat ziet men aan de roode strepen op de broek.

’t Lichaam is tenger, mager.

Hij lijkt wel ’n kind naast Fratelli.

„Oho, oho .... un grenadier!” roept ’n spotstem. De menigte lacht.

De kleine soldaat kleurt, kijkt kwaadaardig naar de zij, waar geroepen werd, stelt zich in postuur.

Frans gaat op hem toe.

De ander ontwijkt, lenig als ’n kat, bukt bliksemsnel, glipt door tusschen de groote handen van z’n aanvaller.

’t Gelach verstomt.

Men krijgt meelijden met den kleinen soldaat, ’t Wordt doodstil.

Een benauwende worsteling.

Frans is de sterkste, de ander verbazend vlug, glijdt weg als ’n aal.

In dat magere, tengere lichaam schijnen stalen pezen te wortelen. Frans windt zich op. ’t Duurt hem te lang. Wild valt hij uit, grijpt het hoofd van den soldaat, perst het in z’n armen. ’t Gelaat van zijn tegenstander wordt paarsblauw.

„ Assez .... Assez!. ... Le collier forcé!” brult ’t publiek. Nu gaat de blauwe broek met de roode strepen omhoog.