Trinette

97

haar achter ’n tent, lang, heel lang, dat de haren van z’n snorretje haar pijn doen.

’n Ontzaglijke volksmenigte staat voor Bonnat. De voorstelling gaat beginnen. ’n Clown spreekt ’t volk toe. Soms gaat er ’n luid gelach op. Naast elkander de artisten van ’t gezelschap. Frans is er niet bij. Twee vrouwelijke, trekken sterk de aandacht van meisje. Ze zijn prachtig in rose en blauwe pakjes met pappig-dikke, bloote armen en beenen in vleeschkleurige tricots. Ze zien er vermoeid uit. Na den clown neemt Bonnat zelf ’t woord, ’t Is ’n reusachtige kerel, in ’n zwart tricot. Met z’n monsterachtige armen, houdt hij ’n scheepsroeper vast, waardoor hij de prijzen der plaatsen brult: „ . . .. Eerste rang.... een frank! Tweede, vijftig centimen. ... derde, twintig! En avant!... . Laatste voorstelling! ... De beroemde worstelaar Fratelli treedt op! ... . Honderd franken, wie ’m overwint .... Honderd franken! En avant!”....

Hij zwijgt. Onmiddellijk valt de muziek in, schel, doordringend. De clown slaat met *n rotting op de zinken platen, waarop de prijzen vermeld staan.

„En avant! . . . . En avant! . . .*

^?n Donkere stroom golft de trap op.

Men verdringt zich voor het bureau.

„En avant! En avant!” ....

Het inwendige der tent is flauw verlicht. Om de vierkante arena, loopen banken amphitheatersgewijze. De eerste zijn met vuil, verschoten fluweel bedekt, de achterste verdwijnen in de donkere gaping der ruimte. Trinette zit vooraan. Ze heeft Gonne verzocht niet bij haar te komen. Nu staat hij aan de overzij, lacht haar toe.

De tent vult zich. ’t Duurt geen tien minuten of alle banken zijn met lichamen bezaaid. De voorste gezichten helder verlicht, bovenaan ’n grauwe, onduidelijke, bewegelijke klomp.

De tent van Bonnat valt ’t meisje erg tegen. Ze had zich iets vaags gedroomd, iets moois, iets verblindends. Ze begrijpt

TRINETTE.    7