Trinette

95

„Ga niet naar je neef, Trinette .... Ik hou van je.. . .” „Meneer Gonne!” ....

„Vin je ’t niet prettig bij me?”

Ja. Ja... . Ze zou wel altijd in zoo’n omgeving willen zijn.... Ze voelt zich als ’n dame, neemt coquette airtjes aan .... Gonne ziet er zoo gesoigneerd uit met zijn witte nagels, z’n glanzend gebit.... D’r is toch ’n groot onderscheid tusschen hem en Frans.....

Door de draperie wordt ’n hoofd gestoken.

„Pardon .. . . , Tiens, Armand!” ....

„Emile.... Kom binnen!”

Een heer gevolgd door ’n dame treedt in ’t appartement. „Ik stoor niet?”

„Volstrekt niet.... Mag ik je voorstellen, Emile Souple____

Trinette Pascal.... ”

Souple maakt ’n losse buiging, dan wijst hij op de jonge dame achter hem:

„Ma femme .... Mariette . . . .”

Trinette heeft in éen oogopslag de nieuwe kennissen opgenomen. Souple draagt een flambard. Hij heeft ’n langwerpig gezicht met ’n groote snor en puntbaard. Zijn voorkomen is vriendelijk, iets droefgeestigs om de lippen.

Mariette is een schoonheid. Bleeke, geaccentueerde trekken, zwarte oogen, zwart, welig haar, zwarte wimpers en kleine snoezig-roode oortjes. Ze draagt *n grooten gelen hoed met veeren, ’n bloedkoralen ketting om ’t blanke halsje en ’n wit kleedje, half tulle, half kant, dat haar mooi lichaam nog voordeeliger doet uitkomen.

Souple zet zich naast Trinette, Mariette naast Gonne. „Wat drink je?” vraagt Souple aan zijn dame. Mariette proeft uit Gonne’s glas.

„Tiens.... champagne .... Geef m’ook ’n glas.” „’kWeet beter,” zegtGonne: „laat ons ’nflesch samen nemen.” Trinette wil liever heengaan.

„Nee, nee,” zegt Gonne, haar handje streelend.... „Je hebt nog ’n ruim kwartier.”