Trinette

94

Janneke is spoorloos verdwenen. Gonne helpt zoeken, maar de knaap is niet te vinden; waarschijnlijk staat hij ergens droomerig te gapen bij ’n stoommachine.

„Ga dan met mij zoover mee.. .

„Nee, me neef    wacht    me om    tien    uur    bij    Bonnat."

,/n Ouwe of ’n    jonge    neef?”

*’n Jonge . ..

„Hum . . ..”

„Hoe laat is ’t    nou ?”

„Half tien ....    Wil je    nog een half uurtje rondloopen, dan

ga ik mee naar Bonnat?” ....

„Als Frans ons samen ziet.. .

„Gekheid. ... je kunt toch niet alleen hier blijven?”

’t Laatste argument geeft den doorslag.

Hij steekt vertrouwelijk z’n arm door den hare, dat z’n witte hand met de schitterende brillant warm op haar mouw rust. Of ze wat wil gebruiken? Nee, niet daar. .. . Da’s niet chic genoeg. Nee hier durft ze niet binnen .... ’t Ziet ’r zoo rijk uit. Hij lacht, trekt haar mee in ’n deftig-rijk geornamenteerde kraam, waar dames en heeren zitten. In een der appartementen zijn ze heel alleen. Dikke gobelins dienen als wandversiering, ’n Smaakvolle draperie bedekt den ingang, laat ’t vertrekje in ’n warm halfdonker. Gonne zit over haar. Zijn voet rust op den hare onder tafel.

„Wat zul je nemen, Trinette?”

„Pataten . . ..”

Hij lacht, brengt haar aan ’t verstand dat die hier niet te krijgen zijn.

.Ijs?"

Ja, dat is er. Een sorbet wordt opgedragen. Gonne drinkt ’n glas champagne.

„Da’s heel ander ijs,” zegt ze verrast. Ze vindt't heerlijk met ’n smaak heelemaal verschillend van ’tgeen ze eer-gister gegeten heeft.

Gonne vat haar eene hand.