Duczika

Al 't lieve, echte, teedere, dat-ie in zn bed had bedacht, dat-ie 'r met z n arm door den hare had willen — willen — zeggen, was naar de weerlicht. Hij moest zich bedwingen, om met geen venijnige opmerkingen los te komen. Ze hinderde 'm. Ze hitste 'm op. Je wist niet of je haring of kuit an ’r had. 'r Was 'n soort „dulden," dat je als man razend maakte. Bij God, hij zou 'r wel ’ns lekker-driftig, anders, kwaadaardig, nijdig willen zien! Als-ie Betty, op dezelfde, toch duidelijk-genoege manier, voor de vierde maal van 't „Kaufhaus" afhaalde, zou 't 't niet invallen onnoozel-weg te antwoorden, dat ze ’t niet „kon ruiken dat-ie op 'r gewacht had!"

Driftiger sloeg-ie den stok tegen de kuiten, 't Klakte dat 'n heer omkeek, en de doos, die ze opnieuw aan zijn kant droeg, 'n plonzenden tik kreeg.

„Wat doe je?", vroeg ze, schrikkend.

„Niemendal!"

„Je slaat met je stok tegen 't karton!"

„Draag 't dan aan de andere zij!", zei-ie nukkig.

Ze werd 'r niet boos om, gaf geen repliek, verweet niet.

Met ’t hoofd naar 't gedwarrel der steentjes gebogen, greep ze 't koord met de linkerhand, glimlachte pijnlijk.

Dat prikkelde ’m sterker.

,,'k Schijn jou vandaag te veel te zijn, Duczi!"

„Mij?"

„Daar kun je jezelf 't best antwoord op geven! 't Is goed! 't Is uitstekend!"

Toen stond ze stil, keek 'm met de omkringde, vermoeide oogen, waarmee ze tot ver in den nacht en alweer vroeg in den morgen, bij de machine gewerkt had, aan, en zei op schreien af teleurgesteld:

,/k Begrijp je niet, Erich!... Ben je me daarvoor komen halen?"

„Daarvoor! Daarvoor! Daarvoor!", praatte-ie 'r onzinnig-heftig na: ,/k dwing je m’n gezelschap niet op! 'k Dacht je n genoegen te doen en..."

„Laten we asjeblief doorloopen," viel ze ^fm in de rede: „de menschen zullen denken, dat we ruzie hebben, toe, Erich!"

„Nee, adieu!", zei-ie geprikkeld, en z'n hoed voor 'r afnemend, of-'ie ’r ontmoet had en 'r weer gedag wenschte, stak-ie nerveus-driftig de straat over.

Eerst wou ze ’m na, toen bang voor 't malle figuur -— de bediende van ^fn hoedenwinkel, waarvoor ze hadden gestaan, en

90