Duczika

„Moe?"

„Ja, jongen! We hebben ’r ’n kluif aan gehad, Lotte en ik! Je had ons al om half vijf kunnen zien zitten! En Laurie was schrikkelijk vanmorgen... Die wou al wéér eens uit 't raam springen, hahaha!"

Ze lachte ’r om, onoprecht, met zorg om de bloedelooze lippen.

Hij, nog 'n tikje gehumeurd — kleine ongevoeligheden konden *m geweldig-zwaar hinderen — hield de handen op den rug, mepte zich vinnig met $en stok tegen de kuiten, zei studenti-koos-bot:

„Dan had je 'r maar moeten laten springen!"

„Dat zou ’k niet graag wagen — verbeel je — verbeel je!", praatte ze, 'm schichtig-verwonderd aankijkend* Wat had-ie? Waarom dee-ie zoo vreemd? Waarom liep-ie zoo onverschillig naast 'r? Waarom kwam-ie zoo ruw uit den hoek?

Omdat 't touw van de doos 'r in den vinger snee, nam ze ’t karton in de andere hand, en met ’n vuil zakdoekje, waarvoor ze zich geneerde — Laurie had geen trek gehad te wasschen, zij nog geen tijd — droogde ze zich ’t voorhoofd.

Den vorigen keer, Maandag, had-ie 'r de doos met geweld, hoe ze ook stribbelde, afgenomen. Vandaag, bij de hette, liet-ie 't bij de paar woorden van de Untergrundbahn-trap. Hij had iets. *r Was iets met 'm gebeurd — of — of — en dat maakte *r ineens doodelijk-triestig: hij was ’r komen ontmoeten, om 'r *t een of ander akelig, naar, je-kon-niet-weten-wèlk ellendig ding te zeggen. Drie-, viermaal vluchtigden *r oogen naar z'n spitsje vlassnor, z’n kin, z’n schouder — telkens weer keek ze naar z’n strak-scherp gezicht met den gesloten mond — lei ’t ’r op de lippen, ’r vraag of-ie-iets-had en wat-dan te herhalen — ’t ging 'r niet af — fe dorst niet — ze stapte maar stilletjes voor zich uit — plots down, en ’t branden van de zon als ’n schrijnende ondragelijkheid voelend.

Ook Erich bleef zwijgen. *t Leek of-ie met Poldie kuierde. Hij zag *r stoffige schoentjes met 'n losbengelenden veter — den gegarneerden rokrand en *t geschommel der doos.

Hij was gék. En Pol, die zoo beslist had beweerd, dat ze „verliefd" op 'm was, dat-ie z^fn lippen maar an dat „ongerept glas" had te zetten, was stapel.

Ze had geen grein temperament, niet *t duizendste prettig-toeschietelijke van Betty. Christus, hoe krankzinnig-idioot, om nou weer naast mekaar an te stappen, en over nonsens te kletsen!

89