Duczika

blouse, die af moest, die ingeleverd móést worden, die al over 'r tijd was, had met onverschillige vinnigheden geantwoord. Die maakte zich over Laurie's onhebbelijkheden en ziekten-van-niks nooit druk. Die had 'r 'r bekomst van uitgescholden en gekoejeneerd te worden — zij, vol meelijden voor de moeder, die betere en hóé betere dagen gekend had, was naar den drogist van de overzij geloopen, om valeriaan te koopen.

Glimlachend-opgewekt, de overspannen vrouw als 'n kind toesprekend, had ze de druppels op 't lepeltje met suiker geteld, de weerbarstige vuist in 'n kom met water gestoken, 't Had niet dadelijk geholpen. Meer dan 'n uur, bij 't binnendartelen van ’t zonnetje en bij 't schelle gefluit van den kanarie, die na den ruitijd z'n scha inhaalde, was de hand beverig-krampachtig gesloten gebleven.

Terwijl had Laurie angstig voor zich heen zitten staren, al maar in één richting, en ’t wit van 'r oogen was bloederig beloopen geweest. Drie-, viermaal had ze zacht-kermend gevraagd 't raam te sluiten. Lotte, stikkend, rebelsch, niet van plan zich af te beulen zonder 'n hap frissche lucht van de binnenplaats, waar ze den godganschelijken morgen kleeden hadden geklopt, verzette zich — zij, ongerust over 't taai aanhouden van Laurie, had de vensterdeurtjes half dicht-getrokken. Hielp niet. Laurie zei, dat ze de hoogte niet hebben kon. Laurie hield de gezonde hand voor de oogen, om ’t kozijn niet te zien. Laurie kermde zachtjes, dat ze *t gevoel had na benee te moeten springen — dat ze 't mosten weten, als 'r 'n ongeluk gebeurde. Toen had Duczi, innerlijkst met de schijnbaar-zieke vrouw begaan, *t venster toe gedaan, en na 'n poos was Laurie onder den invloed van ^#t drankje op de sofa ingeslapen. Daar lei ze nou nog en voor ze van huis was gegaan, had ze 'r n kop bouillon met 'n ei laten drinken.

Achterover geleund, met ^ft gelaat naar de zij van de ruit — over 'r zat 'n heer, die ’t ’r lastig maakte, die z’n snor niet met rust liet, om 'r aandacht te trekken — wikte ze wat ’r van worden moest, als mama in zoo’n zenuwtoestand bleef, als ze zich niet leerde bedwingen. Gesteld dat ze 't déé — 't krankzinnige — waarover ze met angststuipen daasde — dat je niet van 'r geloofde, omdat ze 'r later zelf om lachte, of 'r niet over gesproken wou hebben — gesteld dat ze 'r 'ns toe kwam — God. je las ’t zoo dikwijls in kranten, dat iemand in ’n zwaarmoedige bui uit ’n venster van de tweede of derde verdieping op 't asfalt

84