Duczika

van mekaar dingen, die ’t nachtlicht verdroegen, wist — escapades, waartegen geborneerde wetten bezwaar maakten, en je elkander daarbij op hou-en-trouw had gepeild, groeide 'n zoo waarachtige genegenheid, of je in familieverwantschap stond.

„Klaar, Felixje,” zei Semmy Lubinsky. Hij had z’n vrij toonbaren, door-de-weekschen „Gehrock” en z’n witte vest aangetrokken, zag ’r met z’n zwart hoedje, z’n wandelstok met gouden knop, vooral door ’t bedekte oog, dat ’n duel liet vermoeden, uiterst-correct, op ’t aristocratische af, uit.

,,’k Ben tegen half vijf terug, Nathan!”, riep-ie den goedig-knikkenden bultenaar in de deuropening toe.

Achter Felix Krüger tipte-ie de trap af.

Maar halfwege de ronding was 'r nog even ’n kort oponthoud. Met lekker-vlugge stappen, twee aan twee treden, liep 'n jong-mensch naar boven.

„Ken je nou niet helpen, Schüler! Mot je terugkommen na half vijf!” zei-ie, plezierig-vertrouwelijk.

,,’k Heb vanmiddag geen tijd!”

„Dan maak-ie maar tijd, jongetje! Dan mot je wat vroeger opstaan! Zeker bij de meissies geweest!... Hé?... Wat?”

„Ken *k 't niet an Stief afdragen?”

„Nee!... Nee!... Daar ben ’k liever zelf bij!... Of motten wij twee niet is met mekaar praten!... Hè?... Hè?”

„Wel Christus, denk je dat 'k niets anders te doen heb, dan hier de trap op en af te loopen?”

„Doe 't niet! Mijn me zorg!... Zit ik bij jóu in de schuld?” „En ik verdom ’t tweemaal te komen!”

„Goed! Verdom ^rt, jongetje!”, zei Lubinsky, geprikkeld.

Benee wachtte Felix Krüger.

„Wat was dat?” vroeg-ie: „kwestie?”

,,’n Kwajongen!”, lei de eigenaar van ^rt „Lombard- und Lager-haus” uit: „zoon van zekeren Schüler — herinner je je George Schüler niemeer, jawel!, jawel! — je heb ’m gekend — met naam en toenaam heit ’t in de kranten gestaan! — Schüler uit de Potsdamerstrasse — architect Schüler, kom nou! — die zich met gas van kant heit gemaakt...”

„O, Schüler? Ja, ja!... En speelde die z’n zoon zoo tegen jou op?”

„Leer ’k 'm af, Felix je! Heb honderden d’r praats af geleerd, hahaha!”

„Heb je 'm geld voorgeschoten?”

82