Duczika

— dat 't met nog iemand... Lieve Poldi, ik smeek je, laat me 'r niet meer aan terug denken... Als 'k 's morgens opsta, ril ik... Als m'n handen elkaar aanraken, ril ’k... Als ’k me aan en uitklee, ril 'k... Als ’k in bed stap, ril 'k... 'k Heb mezelf zoo schaamteloos, zoo om ’t uit te schreeuwen, zoo misselijk-misselijk vergooid, weggesmeten, verschopt, dat 'k bij de vrouwen, die bij jullie in dat huis, aan de overzij van waar je woont, hoor!... Voor vijf, zes weken wist ’k niets, niets — heb je me zoo vroolijk en onbezorgd, als 'k 't nooit meer worden zal, hier bij Laurie en Lotte gezien—nou weet 'kmeer dan 'nmensch verdragen kan...”

Ze wrong ’t tafelkleed tusschen 'r vingers — 'r tranen stotterden over ’r wangen — 'r lippen vertrokken — ze stond zoo diepverslagen, zoo erbarmelijk-in-smartherinnering over *m, dat-ie 't niet verdroeg 'r aan te kijken.

„Laat 'k je dan trouwen”, zei-ie zacht-overredend: „voor den... vorm, Duczi... Je kan en je mag niet onder die Sittenkontrolle blijven...”

Ze schudde ’t hoofd — ze hield 'r omkringde oogen niet van de lamp af — je zag aan de zenuwtrillingen van 'r gezicht, dat ze 'r tanden tezaam klemde — dat ze in 'n idee-van-weken, 'n obsedeerend besluit leefde. Hij praatte stil voor zich uit, voorzichtige argumenten op met overleg gekozen woorden stapelend

— hij redeneerde met 'n dwars, koppig kind — ze glimlachte, zweeg, weerde *m met ’n gebaar af — eindigde met 'n pertinent, niet te overwinnen néé. Terwijl ze in de keuken koffie zette, werd ’m iets van ’t psychologisch geval duidelijk, 'r Was, her-innerde-ie zich uit psycho-pathische Annalen, 'n vrouw geweest, die om ’r man 'n onteerende straf te bezorgen, zichzelf met 'n mes levensgevaarlijk verwondde en den man van 'n moordaanslag beschuldigde, 'r Was 'n vrouw, op 'n ander verliefd, die 'r eigen man tot ’n inbraak ophitste, en 'm zelf bij de politie verried... Wraak dreef honderden tot ziekelijke, afwijkende handelingen. Bedrogen liefde was de ondergrond van ontelbare kleine, onopgemerkte en weer de wereld overdonderende tragedies. Wat ze 'r straks bij de lamp onpeilbaar-droefgeestig en radeloos-gebroken uitgeflapt had, wat ze ’m hardnekkig antwoordde op al wat-ie beweerde, leek op zulke excessen, had 'r den schijn van... Goed. Ook over dat zou ze heenraken. Vanmorgen en gister wanhoopte je aan alles. „Verloren”, hahaha!, was ze nog niet, was ze nooit geweest... Met geduld en toewijding en 'r voorloopig niet meer over spreken, tot ze r evenwicht terug had, kon je bereiken wat

303