Duczika

héélemaal gelukkig ben, moest je in datzelfde oogenblik zoo sterk kunnen zijn, om niets, niets meer te willen... Maar je wil verder... Je wil ’t nog 'ns.„. Je ben met één keer niet tevreden... Je wil ’r ’n gewoonte van maken... En daardoor roep je 't ongeluk aan... Als je je zoo zalig voelt, dat je je oogen sluit, om door niets afgeleid te worden, moest je je met je gesloten oogen in ’n afgrond laten zakken, om nooit meer boven te komen... Dat doe je niet... Dat wil je eerst later midden in *t ongeluk...”

Bang voor 't geluid van z'n voetstappen, droeg-Ie z’n stoel naast den hare. Ze had gesnikt en gelachen — nu praatte, klaagde ze — Goddank, Goddank! Ze was of ze kwam over ’r ziekelijke depressie heen, en dat dreef ’m uit de eigen melancholie, uit de triestige kamersfeer, tot ’n nauwlijks te bedwingen blijmoedigheid. Als-ie gedurfd had, zou-ie de slap-afhangende hand, als dien morgen, toen-ie alleen bij ’r in de slaapkamer was, in de zijne genomen hebben — z’n ingekankerde bleuheid belette ’t ’m.

„Midden in ’t ongeluk”, zei-ie stellig, en omdat-ie z’n bril niet op had, stonden de teer-bleeke lijnen van ’r profiel nog verwaasder tegen 't donker kontoer van 't afhangend gordijn, was ’r iets onwerkelijk-schoons om 'r achterover liggend gelaat: „midden in ’t ergste ongeluk...” — hij had niet ’t flauwste vermoeden hoe-ie in dat moment met z’n genegenheid ver-weg van ’r gevoelsleven was —: „...in ’t allerergste ongeluk, juffrouw Duczika, maak je met vrienden kennis, die over niets willen praten, niets willen weten — die enkel met hart en ziel, als ’n dienst vragen, om aan dat ongeluk ’n eind te maken...”

„U is zoo hartelijk en zoo goed”, antwoordde ze, ’t hoofd naar 'm toe draaiend: „dat ’k t nooit zal vergeten, maar de beste vriend kan ’t gebeurde niet meer veranderen...”

„Kan ’t! Kan ’t!”, zei-ie met z’n bedremmeling vechtend: „en ik kan ’t zeker!... Knik nou niet nee! Toe!... Toe!... Voor mij telt ’t niet mee... Ik lach ’r om, op m’n woord!... Nooit, onder welke omstandigheden ook, zal ’k je iets verwijten!... Dat zou ’n laagheid zijn, 'n afschuwelijke gemeenheid... ’k Heb van je gehouen — als ’k me onhandig uitdruk, neem ’t me dan niet kwalijk — ’k ben ’t niet gewoon met vrouwen te spreken — van af dien eersten keer, toen je daar bij de sofa geknield zat, en je me je linker hand gal: — ’k heb me ’r voor geschaamd — als je ’t zoo noemen mag — omdat ’k motieven had om te gelooven, dat ’n — ’n ander... 'k Was dien Zaterdagnacht zoo blij, toen,

300