Duczika

met wat influenza n paar dagen 't bed moest houden. „Maak u niet ongerust", eindigde-ie „wij zorgen allen uitstekend voor haar en het zal haar aan niets ontbreken!” Van ’t postkantoor ging-ie, door 'n plotselinge ingeving gedreven — en in stilte hopend dat 'r toch nog *n fatale vergissing in 't spel was, naar 't „Polizei-prasidium” op den Alexanderplatz. Als, als de huisheer dupe... Als 't burengekonkel... Als 'n kwestietje met de politie tot 'n kwaadaardig verzinsel op was geblazen... Hij wou zich overtuigen — en als ze 'm inlichtingen bliefden te geven, zou-ie z'n mond weten te houden...

Bij twaalven sloeg-ie de Dircksenstrasse in. Voor 't allereerst zoolang-ie in Berlijn woonde, stapte-ie 't trottoir aan die zijde van *t somber baksteengebouw langs. De zon traagde door wolkjes, verjongde de triestige straat bij ’t viaduct van de spoorbaan. 'n Paar maal had-ie bij verkeerde deuren 'n weigerend antwoord van wachthoudende politieagenten gekregen, nu met vrouwen en meisjes dezelfde richting uitgaand, snapte-ie waar ’t was. 'n Agent wees ’m den weg. Aan den beambte, die midden in de lange gang, achter n glazen schot voor 'n tafel met bordpapieren nummers zat, lei-ie, schichtig over z'n bril knipperend, uit, dat-ie op de afdeeling van de „Sittenpolizei” 'n inlichting had in te winnen. Dan moest-ie bij den „Registratur-Vorsteher”, de trap op, wezen. *r Liep iemand ’n eind met ’m mee. En tegelijk met slof-schuifelende Prostituees, die de wenteltreden bestegen, om zich boven te laten keuren, kwam-ie op de verdieping, waar zich de kamer van de „Registratur" bevond. Als ’n misdadiger, schuw bij *t geloop van de vrouwen, de beambten en politieagenten, huiverig en angstig, zag-ie lokalen, waar beambten achter schrijftafels zaten en hooge, houten stellages bijna tot aan de zoldering reikten. Die waren met akten en papieren gevuld. De akten en papieren van de Berlijnsche „Dimen”. Dan naast de deur met het bord:

Abfertigung der unter Kontrolie stellenden Personen, hier!

werd-ie in de kamer van den Registratur-Vorsteher gelaten. Hij moest even wachten, schrompelde saam op z’n stoel. Met welk recht kwam-ie hier? Hoe had-ie z'n vraag in te kleeden? Tweemaal was-ie bij Duczika op bezoek geweest — hij dee onzinnig,

290