Duczika

„Bij Zubransku”, zei Poldi kort-aangebonden, en zonder om te kijken doorloopend.

„Hé! Hé!”, schreeuwde de man 'rn na: „die bende woont hier niet meer!”

„Stik, kerel!”, schimpte Poldi nijdig — als de vent 'm nog 'ns wat in den weg lei, kon-ie ’r van langs krijgen.

Boven vond-ie Duczika in denzelfden doodelijk-apathischen toestand, 'r Pols sloeg ontrustend mat. Ze opende de oogen, toen-ie r erg dringend toesprak, herkende 'm niet.

,,’k Ben vannacht nog tweemaal naar ’r wezen kijken”, klaagde Greta Ginzel: „ze had 'n kop as 'n boei en praatte 'n onzin, 'n wartaal, om angstig bij te^worden... D’r is ’n Ansichtkaart voor 'r uit Odessa... As 't niet zoo duur was, had ’k juffrouw Zubransku 'n telegram gestuurd... Je mot de moeder toch waarschuwen... As zoo'n kind hier, godbeware, wat overkomt — as ze godbeware, godbeware, zou sterven...”

„Mensch hou op met je stupiditeiten!”, snauwde Poldi, ongewoon-heftig.

Gejaagd betrommelde-ie de ruiten, van ’t venster, r Moest ’n dokter gehaald worden, en als 't zoo ernstig was, als 't hem persoonlijk leek, ook n verpleegster, ’r Aan de goedige zorgen van de zelf niet sterke barbiersvrouw, die 'r handen vol met 'r man en kinderen had, overlaten, kon, mocht niet. De Ansichtkaart uit Odessa, door Laurie onder ’t eten met potlood ge-geschreven, ’n kaart met meer vetvlekken dan moederlijke teeder-heid, en waar-op 'n half leesbaar E^nsion-adres en de belofte: „ik zal je morgen of overmorgen meer schrijven”, boven ’n Postscriptum met 't verzoek bij den photograaf aan te loopen, om subiet 'n paar dozijn portretten van Lotte „in tricot” na te bestellen, stonden gekrabbeld — die beminnelijke Ansichtkaart stak-ie bij zich — voor alle zekerheid.

Toen-ie met ’n dokter, die zoo hoffelijk was met ’m mee te gaan, terugkeerde, vloog ’t bloed ’m naar *t hoofd, omdat ’r in de huiskamer, bij de wijcl-open slaapkamerdeur, 't geluid van nijdige twiststemmen en ’t krakeelend geblaf van 'n hond opraketten.

Greta Ginzel had *t te kwaad met den portier en met ’n gesoigneerden heer, die n affepinchertje op z’n arm in streelend bedwang hield.

„Jullie het hier niet noodig!... Je hoort hier niet!... ’t Is dapper, hoor, tegen *n door-en-door fatsoenlijke meid, die zich niet ver

284