Duczika

weer aan. En vroeg hondercUuit. Of ’r ’n dokter bij was genomen? Of ze de temperatuur hadden geconstateerd? Of ze na den val niet vomeerde? Of — of —of...? Door Grete Ginzel voorgegaan met n schuchteren glimlach op ’t beenig gezicht, ’t hoofd verlegen buigend, of-ie te lang was voor de slaapkamer-deur-opening, haast blij dat ze 'r oogen gesloten hield, en 'm niet herkende, stapte-ie eindelijk tusschen de bedden door, om zich persoonlijk te overtuigen, waar 't beroerde zoodje buren te stupiede was, om de meest primitieve maatregelen te nemen. Met 'n ontredderende aarzeling treuzelde-ie bij 't voeteneind van 't ledikant, ’r zich jongensachtig voor schamend, dat-ie buiten ’r weten, zonder 'r toestemming, in de slaapkamer drong — en keek naar de bulten van 't luchtbed, de glanslooze koperen knoppen, nauwlijks door ’t lamplicht befleurd — toen naar 'n klein-wassen hand met ’n ring en ’n pluksel sajet — toen naar ’t fijn-besneden gelaat in den wingerd van teeder-blond haar.

„Juffrouw Zubransku...", zei-ie timiede.

Ze bewoog niet. 'r Oogleden leien zwaar, enkel 'r vingers trilden even.

„Ze hoort u niet... 'k Heb 't wel tienmaal met ’r geprobeerd", waarschuwde de barbiersvrouw.

Op z’n teenen, bang dat-ie *r wakker zou maken, liep-ie naar 't hoofdeind. Voorzichtig nam-ie 'r pols in de hand, keek bezorgd naar z’n horloge. Ze was beslist ziek, had koorts, reageerde op niets. De kleine hoofdwond, waaromheen-ie schuw en angstig 't ingedrenkt haar wegknipte, kon dat niet veroorzaakt hebben. Met de belangstelling van den medischen student, die in de ziekenhuizen dikwijls geobserveerd had, beluisterde-ie de hortende ademhaling, bestaarde-ie de gevoellooze pupillen.

„Als ze morgenochtend nog zoo is", praatte-ie terneergeslagen — hoe had-ie eergister, gister en vandaag gehunkerd om *r te zien en met 'r te babbelen —: „moet ’r onmiddellijk 'n dokter bijkomen..."

Grete Ginzel liet ’m uit. In 'n stemming, om met iedereen ruzie te zoeken, wandelde-ie terug, en rookte zoo in gedachten de eene pijp na de ander, dat-ie voor ’t eerst sinds jaren de ratten vergat te voeren. Den volgenden morgen vroeg — de correctie op de drukkerij hield-ie toch niet uit! — was-ie weer present.

„Bij wie moet u wezen?", vroeg de skelet-portier, 't hoofd uit 't raampje stekend.

283