Duczika

'r ’rroes uitslapen, en brand je vingers niet! 'tls hier 'n vuile boel!”

„Klets niet!”, viel de pootige vrouw ongemakkelijk uit: „as ze weer bijkomt, breng 'k ’r alles over wat de smeerlap van 'n portier an zooveel getuigen gesmoesd heeft!... Z'n oogen uit z'n judaskop most-ie zich schamen!... Het ze ooit anders as heele nachten, net as wij, voor d’r brood zitten sappelen?... As die onder toezicht van de politie staat, sta ik 't ook... Jullie lijken wel gek!”

„Hij zegt”, fluisterde Ginzel, door de huiskamerdeur naar ^Tt krijtwit meisjesgezicht op ’t kussen kijkend: „dat de huisheer vanmorgen ’n aanzegging gekregen heeft, om 'r te laten verkassen... Anders valt-ie onder de termen van...”

„Wel God-allemachtig!”, stoof de vrouw op: „gaat ons dat an?... Mot 'k 'r an 'r lot overlaten?... Heb je ooit anders as vrindschap van haar en d'r moeder ondervonden?... As ze 't me zelf zeit, geloof k 't nog niet!”

Ze wond 'r zich bij op. Voor 't blouse-naaistertje, dat zoo lang 'r buur — en wat ’n goeie buur! — geweest was, stak ze ’r twee handen in 't vuur. Dat kon 'n vrouw beter dan ’n man beoordeelen. Herinnerde ze zich niet 't gesprek na *t middageten, toen Duczika met 'n kleur van bedwongen opwinding over één, waarmee ze best tevrejen was, had gebabbeld? De portier kon *t goed bij ’r hebben! Dien had ze door. Zoon sallemander wist van elke familie wat! Ze zou niet eens willen hooren wat-ie over hun wauwelde, als zij an de beurt waren...

Den heelen dag hield ze ’t oog op de zieke. Ze lei 'r kouwe compressen aan, en toen ze de kinderen naar bed had gebracht, en Ginzel ’t met 't haarwerk alleen af kon — ’t was 't dooie seizoen, nou de meeste dames uit Berlin W. op reis waren — bleef ze tot bij tienen in de kleine keuken ruimen en bij ’t bed zitten. Kort voor 't sluiten van de buitendeur werd ^fr gebeld. Poldi, die 't Zondag- en Maandagavond vergeefs had geprobeerd kwam op bezoek. Hij droeg n nieuw, schoon boord en n paar nieuwe, schoone manchetten, onderweg gekocht, en hield 'n tien-Pfennig bouquetje in de hand. t Verhaal van de barbiersvrouw, dat juffrouw Zubransku dien morgen ellendig thuis was gekomen, op de trap zoo naar was geworden, dat ze met 'r hoofd tegen 'n drempel was geslagen, en nog niet anders dan onsamenhangende woorden had gebrabbeld, onthutste en verbouwereerde 'm zoo, dat-ie de bloemen in z’n knuist verkneep, en benepen de deur achter zich dicht trok. Maar dadelijk belde-ie

282