Duczika

Ze was gek en onderging. Ze leefde in gloeikoorts, antwoordde driftig, sprak door n nevel, balde de vuisten, lachte, deed dan weer zoo wonderlijk memorieloos, dat de mannestem achter de folio-paperassen, r niet meer bereikte. Ze ontkende niet — *r viel niet te ontkennen — ze wöü niet ontkennen — wóu niet.

In de zieke plek van 'r hoofd, door 'r vermoeidheid aan-krijschend, woelde de obsessie, de dwanggedachte, *t maniakale, dat 't móést, niet anders kón, dat 't allemaal waar leek en was, dat 't ’r niet interesseerde — dat ze zich wreekte. Ze wréékte zich. Ze had niet kunnen zeggen op wien, op wat, waarvoor — en waarom Vr plezier dee op sommige vragen met knarsend-gesloten tanden ja en nog 'ns ja te knikken — ze zou, als ze 'r geranseld hadden, om 't ’r te beletten, 't toch en toch gegild hebben. Ze was ’t, als de anderen. Ze was in ’t huis geweest, waarvan ook de „Wirthin” wegens „Kuppelei”, wegens overtreding van paragraaf 180, gearresteerd was geworden. Ze was met den man, waarvan ze den naam niet wou uitspreken samen geweest — ze beriep 'r zich niet op, dat ze 'r zich niets van herinnerde, dat ze geslaapwandeld had, ze zei ^fr ja/s, lachte bij *r ja’s, snoof opgewonden, staarde den man achter de tafel, zonder 'r oogen neer te slaan, zonder n zwakke poging om zich te redden, aan. ^ft Was goed. 't Was enkel zóó goed.,..

'n Beambte had 'r dien Vrijdag gevolgd, 'r met 'n student naar ’n kamer zien gaan. Op straat, bij n lantaarn had ze geld in *r beurs gestoken, 't Was zoo. De sleutel van 'r buitendeur had *n derde. *t Was zoo, Zaterdagnacht had ze 'n jongen man in 'r kamer -— bij twee flesschen wijn — was ze zoo schandelijk en liederlijk tekeer gegaan, dat 'n vischhandelaar van de overzij 't den portier in kleuren en geuren vertelde en de buren op de plaats hadden geluisterd, ’t Was zoo. Eerst 's morgens vroeg was de jonge man weggegaan, 't Was zoo. Toen had de „Sitten-polizei” 'r in n „Absteigequartier”, waarvan de „Wirthin” al maanden kamers aan prostituees verhuurde, verrast... Waar 'r moeder was?... In Odessa. Of ze 't adres wist? Nee, nee! Onverschillig haalde ze de schouders op. Of ze van den student wat aan had genomen? Ze kneep den ring in ’t vleesch van ^fr vinger, knikte wild. Of ze niet wist wat de gevolgen waren? Ze knikte. Of ze van plan was op die manier „gewerbsmassiig” voort te gaan? Ze knikte, knikte, knikte. Ze was 'n „Dirne” — als de anderen, 't Kon 'r niet schelen. Ieder, iedereen mocht 't hooren.

278