Duczika

of ze op 'm mocht wachten — of dat-ie ’r geld wou leenen, om ’m te zoeken. De brief was gelogen, schandalig gelogen...

In een koorts liep ze de trap af, de stillere Zondagstraten door — trillend van moeheid beduwde ze den schelknop naast de twee visitekaartjes. Poldi Röse was niet thuis — 'r klonk enkel *t getrippel van de witte ratten in de gang. Dat sloeg 'r in 't donker van *t trappenhuis, waar de lichten nog niet op waren gestoken, met zoo'n lamheid, dat ze op de bovenste traptree moest uitrusten. Ze duizelde, 'r Wil was uitgeschakeld, ’t Liefst had ze zich op 't ruige cement achterover laten glijden, om niet meer op te staan. Maar ’r kwam iemand naar boven, met ’n hond. 't Dier sloeg nijdig aan en ’n stok met ’n blauw-splijtende, ploffende spiritusvlam, steeg de wandronding langs.

„Bij wie moet u wezen?”, kraakte 'n achterdochtige stem op ’r toe.

„Hier”, wees ze: „maar ze doen niet open...”

De stem zei iets — ze antwoordde iets — de hond blafte — en ze liep weer buiten — links — rechts — nog ’n zijstraat — dan rechtuit — rechtuit — door de Chausseestrasse, de brug over, de Friedrichsstrasse in... ’t Zondagsgedrang van de stoepen omstuwde, omdrong, omherriede 'r. De autos toeterden, de bussen ratel-dreunden. 'r Donder-rommelde 'n trein over 't viaduct en 't geklipklap van 'n Droschkepaard behamerde ’n leeg-droge plek van 't asfalt, over 't voetgeschuifel, ’t sloffen van zolen, ’t lachen en praten heen. Vaag zag ze de volte bij de bierpompen van Aschinger — 't behappen van 'n in mosterd gestoken bruin-glimmend worstje door 'n lippenmond onder *n snor — 't ver-teederd zitten van 'n paar bij de spiegelruit van ^fn „Conditorei” — ’t goudglanzen van remontoirs, broches en kettingen achter ’n fijnsponnen traliewerk — dan door 't geslinger van auto's uit de Dorotheenstrasse in 'n opklitting van menschenlichamen tegengehouden, keek ze wezenloos naar ’t voorbij stampen van ’n zwaarbeladen, benzine-stank uitbrakende bus. Tweemaal werd ze aangesproken, eerst door ^fn schriel kantoorklerk je, toen door ’n onderofficier. Ze antwoordde niet, schoof weg in de volte, dicht tegen de huizen op. Bij den hoek van de Unter den Linden, dicht in de buurt van de bereden agenten, die ^fr ’t verkeer regelden, kon ze niet verder. Auto’s, Droschken, autobussen, voetgangers, alles stond stil, wentelde tot 'n klomp, stouwde zoo ver mogelijk naar den trottoirrand, 'n Bereden agent hitste z’n paard tegen de menigte op, hief de gehandschoende hand omhoog, riep:

275