Duczika

zoo dikwijls aan Erich’s hand had gezien — als ze juist dien ring van Schüler gekregen had, en met ’n bedoeling, begon ’m de consternatie van ’t meisje duidelijk te worden. Toch leek ’m dat plots opwellend vermoeden te gedrochtelijk — en te unfair tegenover 'n vriend, dien-ie wel af en toe als ’n brutalen wildeman, als *n ontembaren rakker en als ’n overdriftigen kameraad, nooit als ’n oneerlijk individu, had leeren kennen. Had-ie 'm niet, Zondag voor acht dagen, na de fuif van ’t door den totalisator gewonnen geld, lachend verweten, dat 'r „drie tegelijk op ’m verliefd waren”...? Had Erich niet spottend geantwoord: „hoe meer 2iel hoe meer vreugd”...?Had-ie niet werkelijk geloofd van 'tkind op de sofa alleen te houden?... Kon je weten wat ’r voorgevallen was, dat-ie nu toch Betty...? Hij wou z’n oordeel opschorten... In zoo’n geval, al voelde je nog 200’n 2ielsmeelij met de eene partij, moest je ook de andere hooren, vooral als die ander de eenige „Dutzfreund” was — de eenige waarachtige vriend, dien je ooit in je leven ontmoette...

't Bleef ’n oneindige poos stil in de kamer. Ze leek onder den invloed van de druppels te 2ijn ingeslapen, ’t Slaan van ’n deur in *t huis dee 'r opzitten, en dadelijk, of ze aan niets anders had liggen denken, vroeg ze of-ie gegeten had.

„Dat heb ’k”, loog-ie.

„Heusch?”

„Heusch”, verzekerde-ie, schuwer dan anders bij 't marmerwit lijdensgezichtje en de holle, gloeiende, ’m niet aankijkende oogen.

Weer over 'm aan de tafel, nam ze den brief op, las 'm kalm, verscheurde 'm, lei de snippers naast ’r bord, verontschuldigde zich dat ze zich, toen-ie pas binnenkwam, zoo ellendig had gevoeld.

„Ik heb”, praatte ze voor zich heen: „in geen tijden zoo hard gewerkt als juist vandaag, en met 'n nieuw corset aan, wat *k anders nooit doe... Daar krijg je congesties van... Zal ’k ’n boterhammetje voor u klaar maken? Nee? ’n Glas wijn?”

Hij weigerde, ’t Was ’m onmogelijk. ’r Gelogen kalmte, 'r over de dingen heenspreken, ’r glimlach, 'r gewilde zekerheid, ontrustten ’m. Hij trachtte ’r over den brief te polsen — ze ontweek, vertelde van Laurie en Lotte, die nu in O dessa aangekomen moesten zijn. Om twaalf uur, bij *t slaan van de klok, stond-ie op, nam z'n hoed in de handen.

„Heb u zoo'n haast?”, vroeg ze, met opgierenden angst voor de eenzaamheid — ze had ’m al dien tijd niet gezien, met ’n

271