Duczika

„Dat is mijn afdeeling niet!”, snauwde de man met den kalen knikker, „en ik ken hier niet weg — me vrouw is uit...”

„Wat weerlicht!”, vloekte Poldi: „je kan de deur toch wel even open laten!”

„Dat is mijn zaak!”, zei de man kwaadaardig: „ik ben geen loopjongen!... Doe 't zelf, as 'r zooveel haast bij is...”

Om geen tijd te verliezen, liep Poldi op 'n draf naar de apotheek, die 'n paar huizen verder was, kreeg door 't loketje van de gesloten deur wat-ie noodig had, en holde terug. Op de trap kwam-ie den portier tegen, die de lichten doofde, en die zoo vrij was geweest door den deurkier van Zubransku binnen te loeren — 'n bende! 'n schandaal zonder weerga! — 'n gedekte tafel voor 'n slemppartij en de meid languit op de kanapee! — as-ie daar geen boekie van opendee, konden ze 'm met z’n boeltje op straat smijten...

Langzaam, zonder besef van 't gebeurde, kwam Duczi bij. Suffig-verward, onder invloed van de druppels, die Poldi 'r tusschen de tanden gelepeld had, vroeg ze wat 'r met 'r aan 't handje was, waar Laurie en Lotte gebleven waren — en hoe laat of 't was — en waarom de ramen zoo wijd open stonden, terwijl ze bibberde van kou... Dan, Poldi herkennend, kreeg ze 'n niet te bedwingen zenuwlachbui, schaterde met gesloten oogen, dat-ie zoo mal, zoo vreeselijk gek, zoo schrikkelijk komiek, met dat fleschje en dat glas op z'n knieën over ’r zat — dat ze nog nooit zoo iets onzinnigs gezien had — dat-ie ^Tr met z'n brilleglazen zoo an 't lachen maakte, als ze nog nooit had gelachen — dat ze 'r pijn in 'r zij van had — dat ze niet tot bedaren kon komen...

„Laat 'k u nog 'n paar druppels geven, juffrouw”, soebatte-ie, 'r hand grijpend om 'r te kalmeeren.

Zij, met tranen in de oogen — zoo iets zöt-zöts had ze nog nooit beleefd — wrong zich tegen den behangselmuur op van 't proesten, riep 'm de onwerkelijkste dingen toe:

„Maar, meneer!... Wat wil u toch van me?... Hou u op, asjeblief!... 't Is om te gieren, hahaha!... Als 'k nog meer van dat goedje drink, word 'k dronken, hahaha!... 'k Zie alles dubbel, hahaha!... Is dat lachen, is dat lachen!...”

Krijscherig kreunend, naar adem snakkend, leunde ze tegen den muur. Omdat ze, ontzettend opgewonden, bij elk van z'n sussende woorden, opnieuw hysterisch lachte, stond-ie op, trok zich bij 't raam terug, om 'r in 'r eentje te laten bedaren. Daar vloekte-ie grimmig. Aan de overzij loerde 'n kerel met 'n tooneel-

267