Duczika

schreef — dat-ie niet komen kan — omdat-ie 'r niet is... Heeft uw mama niets van ^rm gehoord?”

„Mama", praatte Duczika wezenloos — ze bewoog in 'n diepte zonder houvast: „is op reis..."

„Ben u dan hier alleen?"

Ze knikte, star, afwezig, ’m niet aanziend.

„Ik begrijp niets van 'm", hakkelde Poldi, schuw 'n plooi van *t tafelkleed recht trekkend — wat beteekende de gedekte tafel met de twee borden, de twee flesschen wijn? — wat de heele krankzinnige historie? —: „...Woensdagmiddag, terwijl ik op de drukkerij was, heeft-ie boorden, manchetten en rommel van de kamer gehaald, enkel twee regels achtergelaten, dat 'k me niet ongerust hoefde te maken, dat de dood van z'n oom... Luister u niet...?"

„O, jawel..."

„Dat 't overlijden van z’n oom 'm drong in Friedrichshagen te blijven... Donderdagmiddag is-ie nóg even boven geweest, ’k weet niet waarom... En in de brief van gisteravond, de eerste uitvoerige — heb ’k 'm bij me?... Nee!... — schreef-ie, dat-ie zich met uw nichtje Betty definitief had..."

Hij stokte, sprong zoo wild op, dat-ie zich 't hoofd aan de lamp die knarsend heen en weer bungelde, stiet.

't Elegante jonge ding over 'm, 't kindje met 't bleeke Madonna-kopje, smakte van 'r stoel op den grond, lei bewusteloos op de meegesleurde stoelleuning.

Naast ’r bukkend, praatte-ie *r angstig toe, nam *r in zijn armen, droeg 'r naar de sofa, bette ’r hoofd, 'r oogen, 'r handen — ze kwam niet bij. Toen, benepen-aarzelend, met bevend-pluk-kende vingers, haakte-ie 't bovenste knoopje van 'r blouse los, om 'r meer lucht te geven, schoof de gordijnen opzij, duwde de ramen wijd-open — de warmte moest ’r bevangen hebben — was dat hier n moorddadige temperatuur! en bette 'r nog eens. Ze bleef bewusteloos. ^fk Zal de barbiersvrouw van hiernaast roepen, dacht Poldi, zich 't zweet van ’t voorhoofd drogend. Die moet ^Tr in bed leggen. En misschien heeft die 'n calmans in huis. De deur liet-ie anstaan, maar bij Ginzel werd niet opengedaan. Niemand thuis. Vervloekt!... Toen liep-ie de trap af, klopte bij den portier aan, zei dat juffrouw Zubranskti, van driehoog in ^ft „Gartenhaus", in onmacht lag, of-ie zoo vriendelijk wou wezen in de een of andere „Drogerie" ’n middeltje te gaan halen, waar-voor-ie 't recept zou schrijven.

266