Duczika

Toen, net in 'n stilte, klonk de bel. Dat is-ie, vlamde ’t met zoo’n weelde-golf in 'r op, dat 'r hart leek te ontspannen. Driftig gespte ze ’r corset toe, greep de blouse van den stoel, en de knoopjes dicht-peuterend, liep ze met ’n geroep: „ik kom, ik kom!” naar de deur.

Maar toen ze 'r, zonder zich te overtuigen, opengetrokken had, overviel 'r 'n gevoel van verlamming. Hij was ’t niet. Met den hoed in de hand, verlegen, met z’n groot lichaam geen raad wetend, stond Poldi Röse, met wien ze, Zondag voor acht dagen, kennis gemaakt had, voor 'r.

„Derangeer ’k niet?”, vroeg-ie, verwonderd omdat-ie niemand anders in de kamer zag.

„Is 'r met Erich Schüler wat gebeurd?”, vroeg ze wit tot aan de lippen.

„Gebeurd, nee”, praatte-ie onzeker: „dat wil zeggen...”

„Watarom is-ie dan niet meegekomen?”, vroeg ze nog eens, den deurknop in de hand, dan met de zelfbeheersching, om ’r dien vreemde niet in te mengen, ging ze ’m voor, bood 'm ’n stoel aan.

„Is u alleen thuis?”, praatte-ie, probeerend tijd te winnen — van 't krankzinnig gedoe van zn vriend, snapte-ie niets —: „zijn uw mama en uw zuster...”

„Is Erich Schüler in Friedrichshagen?”, viel ze 'm in de rede: „of is-ie...?”

„Dat weet ’k niet”, antwoordde-ie in poging ’t beenig hoofd buiten den lichtkegel van de lamp te houden en talmend de brilleglazen nawrijvend.

„Weet ü dat niet?”

„Nee...”

„Zoo...”, sprak ze met 'n verdwaasden, ’r wangen bestollenden glimlach, en 'n sloopende, weeïge moeheid, ’n duizeligheid, waartegen ze zich met krimpend-stuipende wils-ontreddering trachtte te verzetten, krampte van 'r hoofd naar ’r futlooze vingers.

„Ik heb 'm” zei-ie bedremmeld — wat duivel, had Erich 'n ploertenstreek tegenover de tante en de nichtjes van Betty uitgehaald? —: „ik heb 'm sedert Zondagnacht niet meer gezien...”

„En?”, vroeg ze, de handen om de zitting van ^fr stoel, om niet tegen den grond te slaan.

„Gisteravond kreeg ’k 'n brief van ’m, en daarstraks, toen 'k van m'n drukkerij thuiskwam, vond ik uw Rohrpost. ’k Kwam enkel waarschuwen — omdat u 't in die Rohrpost zoo dringend

265