Duczika

gebeurde 'r geen tweeden keer! Wat onbeleefd! Jakkes! Je niet thuis hou en, terwijl je 200 quasi-hartelijk geïnviteerd had!... Die Gin2el had 't duizend tegen een achter z'n mouwen. Met 't leenen van ’t geld en 't naar den lommerd brengen van de manicure-doos, was ’t ook zoo’n raar gedraai geweest. En daarstraks dat gek de trap ophollen of ze m nazaten... Enfin, raakte *r niet... Zoo’n ezel, om zich twee keer aan denzelfden steen te stooten, was ze bij langena niet!... Verveeld, treuzelend, met 'n doek voorgebonden, om ’t spetten van ’t vet tegen te gaan, braaide ze de gister gekochte worstjes en at ze met brood. Geduld voor aardappelen schillen en koken had ze niet. ’t Smaakte zoo best. De rest — met moeite slikte ze de helft — de zenuwen zaten *r dwars — was voor ’t avondeten. Weer hing ze uit ’t raam. Achter ’r, in de kamer, loomde ’n verveling om bij te stikken — op de leege binnenplaats met de goor-morsige cementmuren, de ijzeren vuilnisbakken, 't rek voor de kleeden, *t verdord beetje gras en struiken, droop verveling van de overal neergelaten jalouzieën. Diepe, radelooze zwaarmoedigheid knauwde 'r neer. Zoo nog ’ns, met 't zelfde knagend verlangen, den avond in te gaan, kon ze niet. Ze bekeek zich in 't spiegeltje boven de waschtafel, schrikte van ’r bleeke kleur. Daar had ze zich nu al twee dagen voor aangekleed. Daar stond ze als ’n opgedirkte zottin met ’r zijden blouse. Daar voelde ze zich ongemakkelijk in 'r corset, dat bij de machine hinderde, je vlot werken tegenhield. Daar telde ze nou al van af Dinsdag de waanzinnige uren. Daar had ze de zielige Laurie met de stumper van ’n Lotte voor weg laten gaan... Kreunend zette ze zich op den rand van t bed — driftig nam ze ’n besluit, 'm Nareizen — naar Friedrichshagen — nee! Zóó belachelijk stelde ze zich niet aan, vernederde ze zich niet... En dat kostte te veel — de dag ging 'r minstens mee verloren — 't van Ginzel geleende geld — de huishuur... Ze telegrafeerde... Ze móést weten... 'r Was n ongeluk gebeurd... Hij was ziek... Zondag, Maandag, Dinsdag, Woensdag, Donderdag, Vrij dag, Zaterdag... Lieve God, hoe kón-ie 't doen — zoo onhartelijk — zoo, zoo wreed...

Blootshoofd stak ze de straat over naar ^rt postkantoor, schreef 'n telegram naar Friedrichshagen en 'n Rohrpost naar z'n kamer. Een van twee moest-ie zeker krijgen. Maar toen ze 't telegram wou betalen, kwam ze geld tekort. Om ’t toch te kunnen verzenden, schrapte ze wat onnoodige woorden, en glimlachte; nog

262