Duczika

alleen was — en net vandaag! Naar! Schrikkelijk naar! De machine snorde — en ze luisterde. Was ’r gebeld?... Zoo gehaast opspringend dat de stoel achterover buitelde, liep ze naar de buitendeur, keek door 't kijkgat. Eerst zag ze niemand, toen bolderden voetstappen de trap op. Twee, drie treden tegelijk grijpend, holde Ginzel de leuning-ronding voorbij. Op de bovenste tree, zoo hijgend dat-ie zich vasthield om niet te vallen, vaalbleek, met door ’t koortsig ademhalen nog sterker uitpuilende jukken, boog-ie ’t hoofd naar de diepte van ’t trappenhuis, en voor-ie de deur van z’n woning ontsloot, borg-ie iets in de voering van z’n pet. ’r Niets van begrijpend, keek Duczi nog, toen de overzijdeur al dicht was. ’r Voet stiet tegen ’n papier, en zich verheugd bukkend — Ginzel ging ’r per slot van rekening niets aan! — raapte ze ’n brief op. Een uit Berlijn.

’t Handschrift van Betty — aan Laurie p e r s o o n 1 ij k. Die waarschuwt dat ze terugkomt!, dacht ze teleurgesteld. God, had ze gehoopt dat-ie van hèm was! Driftig plukte ze 'n hoek van de enveloppe open — met weerzin smeet ze ’m neer. Als-ie voor Laurie „persoonlijk” bestemd was, had zij geen lust ’t gebrabbel van ’t schepsel, dat zoo maar ongegeneerd vijf dagen en vijf nachten onder water bleef — had ze vroeger wel ’ns meer gedaan, maar nooit zóó brutaal lang! — te lezen. Dien stuurde ze vanavond precies zoo naar Odessa op! P e r s o o n 1 ij k! P e r s o o n 1 ij k!... De echte, typische onbeschaamdheid van de leugenaarster — of zij en Lotte ook maar ’n óógenblik nieuwsgierig waren!...

Nerveus bestuwde ze ’t pedaal, stikte ze de kanten op de mouwen der blouse. Tweemaal moest ze ’t uitrafelen, begon ze opnieuw, 't Minste geritsel dee ’r gespannen luisteren. Ze hing uit ’t raam, schold den vischhandelaar, die ’r in z’n slaapkamer fixeerde, terwijl z’n vrouw in de huiskamer met ’t verstellen van z’n hemden bezig was, met ’n ingehouden schimpwoord uit, waagde zich op ’t balkon, waar je iedereen door de glazen deuren binnen zag komen, hervatte den arbeid, zuchtte, zong, lei ’t hoofd in de handen, volgde ’t vinnig geslinger van de koperen wekker-schijf en belde kwart over een bij Ginzel aan — voor jezelf koken, alleen voor jezelf, lukte ’r niet — om nog eens van den varkenskop — koud met zuurkool vandaag — mee te happen. Duidelijk hoorde ze iemand op z’n teenen aansluipen en weer voorzichtig weggaan, geopend werd de deur niet. Ze schelde, klopte — 't bleef stil. Dat zou ze achter ’r ooren knoopen,

261