Duczika

’r adem zong in r hoofd. Dan, plotseling, omspon r n bevreemding. 't Zwitsersch klokje tikje, maar bij de vogelkooi was ’n leegte.

„Piet! Piet!", riep ze: „wat doe je? Wil je vandaag niets van me weten? Piet! Piet!"

Hij hield zich weg. Zelfs geen veertje kwam boven den rand van den zandbak uit.

„Piet!", zei ze dringender en ’r voet hield *t pedaal stil. Vreemd, hij wipte niet op 't stokje, om met z’n listige, zwarte oogjes te loeren. Angstig opstaand, zag ze ’m bij 't fonteintje liggen, den snavel in ’t dons van z’n borstje gedoken, de pootjes saam-getrokken,.

„Ach, ach", klaagde ze, 't lijfje in 'r handen verwarmend en voorzichtig de veertjes opblazend. Hij bewoog niet, was minstens al uren dood. Vreeselijk, vreeselijk jammer. Gister was-ie nog zoo gezellig geweest!... Spijtig, 'r handen afvegend, lei ze ’m eerst in de kooi, toen nam ze ’mi r weer uit, om bij Ginzel aan te bellen. De zuigeling krijschte achter de deur — opengedaan werd 'r niet. Waren zeker samen naar 't winkeltje gaan kijken. Aarzelend keerde ze in de kamer terug, klepte 't hekje van de kooi toe, veegde ’r handen nog ’ns schoon, en hervatte *t werk. Maar ’t vlotte niet. De stilte in den hoek bij 't raam, waar de zon, die den vogel anders deed op leven, 't fonteintje om joelde, hinderde ’r. ’t Idee van 'n dooie in de kamer, verdroeg ze niet. Ze zette de kooi in de slaapkamer, bracht ’r, omdat ze ook dat akelig vond, in de keuken. En sloot de deur, om 'r minder weet van te hebben. Als r moeder en zuster thuis waren geweest, zou ze 't niet zoo hebben gevoeld. Nu bleef de verlaten hoek 'r prikkelen, dacht ze 'r telkens over, waar ze 'm zou laten. In den vollen vuilnisemmer, bij de weggesmeten aardappelen en 't koffiedik: nee. Tegen den avond liet ze 'm uit *t raam vallen, of begroef ze 'm in 't grasperk van de binnenplaats, als de portier naar bed was. En de volgende week, als 't maar even kon lijen, kocht ze ’n nieuwe. Mannetjes waren te duur. Dan maar 'n wijfje. Om den hoek niet zoo léég te laten...

't Kleine incident had ^fr van streek gebracht. Van Laurie, die zelden naar bed ging, zonder zich de kaart te hebben gelegd, die bigot was tot in 't ziekelijke toe:, had ze iets van 't geloof in voorteekenen geërfd. De plotselinge dood van t: diertje, leek 'r 'n omen. Dat-ie ook net moest sterven, terwijl ze met 'm

260