Duczika

had-ie 't bier, waarvan Betty eerst had gedronken, met z’n lippen op dezelfde plek van ’t glas, in een teug geleegd, had-ie met de leugenaarster ’n eeuwigheid, meer dan zes waslucifers lang, in de vestibule benejen gesproken, had-ie den sleutel meegenomen — Zondag was-ie weggebleven, zonder ’n teeken te geven, zonder even te waarschuwen, terwijl zij met *r gloeiende hoofdpijn toch tegen den avond op was gestaan en 'r goeie blouse aan had getrokken, in de popelende hoop, dat-ie natuurlijk zou komen — Maandagmiddag, na ’t telegram: „in aansluiting aan mijn kaart van heden morgen vroegtijdig oom overleden”, had ze alles meenen te begrijpen, en Dinsdagmorgen, na de Ansichtkaart: „hartelijke groeten uit Friedrichshagen, waar ik door een telegram van juffrouw Treibitz heen geroepen ben. Oom Ludwig ongesteld. Tot vanavond. Je Erich Schiller”, was ’t zelfverwijt, dat ze als 'n bedorven kind tekeer ging, dat ze schandelijke gedachten over den lieven, eerlijken jongen had gehad, begonnen... Woensdag en Donderdag waren omgevlogen — de herrie bij 't inpakken, 't bezoek van Palou, 't geloop om de passen, *t tweemaal gaan naar Neumann... Vanmorgen had ze bij iedere post, om acht uur, tien uur, half twee, in onrustige afwachting gezeten, bij 't minste gerucht schrikkend — telkens denkend, als r geen brief komt, komt-ie zelf. En omdat ze dat zoo stellig dacht, had ze zich aangekleed — ’r blauwlakensche rok en ’r laag-uitgesneden blouse, waarin-ie 'r zoo graag zag, en waarin ze nog nooit had gewerkt — voor ze zich achter de machine zette. Nou was ’t bij drieën — Vrijdag. Als-ie niet ziek was, was 'r iets gebeurd. Maar wat? Daar was geen excuus voor... Binnen *t uur was je van Friedrichshagen in Berlijn... Had ze ï zich 'n feest van gemaakt — van *r plannen — van ’t die weken overdag alleen met ’m zijn — viel ’t tegen, afschuwelijk tegen... Zou ze ’t 'm haast niet kunnen vergeven dat-ie ’r zoo wanhopig in spanning gelaten had... 't Slaan van 't klokje wekte 'r. Een, twee, drie, vier... Lieve God, ze had geslapen — zij, midden in den dag... Als ze zoo van ’r vrijheid, r niet gestoord worden, profiteerde, haha!, beloofde 't wat! Gedorie, zou Laurie zeggen, haha!, die scha, dat meer dan erge luieren van een tot vier, haalde ze full speed in! Hoe had ze daarstraks als ’n malloot, als 'n niet toerekenbaar product, om zwartgalligen onzin liggen grienen! Laurie of Lotte moesten door n kier van de deur hebben kunnen kijken! Ze zouen van 't lachen zijn omgevallen! Gebeurde ’r niet een keer meer, haha! Honderd tegen een, was ze doodmoe geweest*

258