Duczika

bogen bestoof, en Laurie in 't gedaver (in rumoer onder den stalen koepel, 't toekleppen van coupé-deuren, 't voorbij -rammelen van wagens met koffers, 't neer-lawinen van menschen over de trappen, 't aanbuilen van stoom, 't lichtgeplas der ballons, ’t roode en groene puilen der signaal-lantaarns — ’n zielig-verlaten, stak-kerig schepseltje leek, nu dreef ze de nagels in 't vleesch van r handen, huilde 't in ^rr, dat ze nooit ’n dochter, zelfs geen goeie vriendin voor de vrouw tusschen 't valiesje, de doos en 't karton geweest was. Met vochtige oogen liep ze op de kiosk toe, zocht 'n flacon met cognac van een Mark uit, en met vibreerende hartelijkheid in 'r stem, duwde ze dien in de kille handen van Laurie:

„Daar neem je maar 'ns af en toe 'n slok van, Laurie...”

„Dank je wel, kind”, zei mama, Duczi's vingers vasthoudend — zoetelijk-verteederd, kwijnend-sentimente:el, maar toch bij God zoo gemeend — jessus, jessus, had ze niks begonnen, niks ange-haald met die lamme reis na Odessa! — had Palou.......

Mèt dat ze an dacht, stapte-ie op 'r toe, chaleureus, 'r met ’n ruiker groote, gele bloemen bewuivend. Nee maar, dat was attent, allerliefst, charmant, dat-ie de heele reis naar 't Schlesischer Bahnhof, nog zoo laat voor ze ondernomen had. Hij joviaal, druk van gebaar — waarlijk zelfs hier kennissen groetend — bracht gelukkig zooveel prettige afleiding mee, dat Lotte ’r zenuw-gewan del staakte en mama weer zoo gezond op dreef kwam, dat ze 'r met ’n „gedorie” aan dacht 't zout voor de eieren vergeten te hebben. Dat haalde Duczika toen. En Lotte stopte ze nog 'n tablet chocola en 'n pakje Leibnitz-cakes toe.

Palou bleef aan 't w^Toord. Tegen zoo'n reisje opzien? Hahaha!... Namen ze voor die paar uur, terwijl je eer je ’t wist over de grenzen was, zulke hoeveelheden mondvoorraad, broodjes, eieren, fruit, bier, cognac, mee? Hahaha!... Die vrouwtjes! Die wijfjes! Hahaha!... Wanneer ze over 'n jaar, aan reizen en trekken gewend waren, en 'n tournee door God weet welke wereldstreek maakten, zouen ze om 't uitstapje van vanavond smakelijk lachen... Hij had, voor twintig, dertig jaar, precies zoo met z'n hart in z’n schoenen gestaan als z’n lieve vriendin Laurie Zubransku op 't oogenbliik! Nou pakte-ie voor 'n tocht naar Chicago hoogstens ’n paar schoone boorden in, hahaha!... Maar, in ieder geval, dee 't 'm machtig veel genoegen, dat-ie z’n beste élève, waarin-ie altijd gelóófd had, aan de wereld afleverde! Hij verwachtte bericht van aankomst en alle krante-knipsels over

250