Duczika

kattig: „neem 'k geen werk voor Krüger & Cahn meer an...” Z’n gurgelend, vet-buikig lodderlachen klonk ’r nog in de ooren, toen ze zich door de droog-gloeiende straten naar de Untergrund-bahn haastte. Tegelijk met den huisheer van de linker-parterre-woning, zelfs bij deze warmte met ’n hoogen hoed en ’n hyper-modern paars vest, betrad ze ’t voorportaal.

„Zoo’n haast bij zoo’n tropische hitte", sprak-ie ’r toe, ’t keffen van ’t affepinchertje op z’n arm, met de streeling van z’n glacéhandschoen temperend. Na den dood van z’n vrouw, was-ie vrijgezel gebleven, had-ie — hoezeer-ie ook overgevoelig voor mooie oogen was — z’n diepste genegenheid op de vertroeteling van ras-echte miniatuur-hondjes geconcentreerd. Dan zag je ’m met een van z’n affepinchertjes, dan met ’n gitzwart schippertje, dan met ’n sneeuwwit poedelt je, dan met ’n kleuter-hazewind in 'n blauw-lakensch pakje. Persoonlijk maakte-ie ’t eten voor ze klaar — persoonlijk liet-ie ze uit — zij en hij door *n ringetje te halen — geduldig wachtte-ie dikwijls minuten tot zoo’n zwaarlijvig diertje iets dee, en herhaaldelijk, wanneer-ie zich daarbij veilig en onbespied waande, assisteerde-ie „Jenny", „Molly", „Manneke” of „Tutu" met ’n stukje closetpapier, waarvan-ie voorraad in z’n vestzak pleegde mee te dragen. Ze leien in de „Herrenzimmer", elk in ’n gevoerd mandje — ze kostten ’m geweldig-veel belasting, maar vergoedden ’t rijkelijk door ’n verwarmende aanhankelijkheid. Vandaag had-ie Jenny, die niemand in z’n buurt duldde, ’t laatst uitgelaten, en na ’n welverzorgd middagmaal, was-ie in ’t behagelijk stabiel evenwicht, om ’n amoureus avontuurtje te beleven. Even voorbij de portiersloge zette-ie ’t gesprek met ’t beeld van ’n kindje, dat-ie onder z’n dak herbergde, in.

„Ja, meneer”, zei Duczika: „mama wacht me...”

„Maakt mama 't wel?”

„Dank u”.

„En uw zuster?”

„Dank u...”

„Heeft u geen lust ’n lekker-koel glas wijn bij me te drinken?”, vroeg-ie toen, waarlijk ondeugend glimlachend.

„Dank u — ik drink geen wijn”, weigerde Duczi. Om zich bij z’n oogen, die ’r van ’r voeten tot ’r haar taxeerden, ’n houding te geven, en om ’t vinnig refus — ze had ’m zeker binnen ’n paar dagen noodig — te verzachten, aaide ze ’t grappig naar ’r uitvallend hondje, en zei: „wat ’n dot!”

247